Op dit moment is de hele wereld in de greep van een onzichtbare vijand. Naast de virus corona hebben we ook te maken met een andere onzichtbare vijand, namelijk: angst, depressie en eenzaamheid te maken.

Blijf thuis is een dringend advies die op dit moment geldt.
Voor veel mensen is dat iets nieuws. Want wat doe je als je ineens thuis komt te zitten, niet meer naar het werk kan en alles tot stilstand komt.
Dan zit je tussen 4 muren, heb je gezelschap van een plant en als je geluk hebt van een huisdier.
Eerder had je een doel en wist je duidelijk wat je te doen had. Nu als je wakker wordt is dat doel heel ver weg.

Toen ik in 2017 thuis kwam te zitten kon ik nog maar een paar dingen.
Televisie kijken, op verschillende media kijken en vooral in bed blijven liggen. Een enkele keer het huis uit om naar mijn paarden te gaan.
Angst, depressie en eenzaamheid waren onderdeel van mijn leven geworden. Daarbij een burn-out. Mijn lichaam was op, mijn hoofd had het overgenomen en mijn ziel had de hoop bijna opgegeven.

Het was geleidelijk gegaan. Als een donkere deken was het langzaam over mij neer gedaald, zonder dat ik het door had. De passie die ik had was volledig weg. De persoon die ik was, was niet meer.
Dat had impact op alles in mijn leven.

De onzichtbare vijand was langzaam mijn leven binnen gekomen.

Ineens was ik volledig de weg kwijt.
Eerder was ik een energieke, krachtige en liefdevolle vrouw. Althans dat dacht ik.

Ik wist dat het niet zo verder kon en het enige wat ik kon doen is angst overwinnen en de werkelijkheid in de ogen kijken. Echt kijken naar wie ik zelf was en wilde zijn!

Het maakt niet uit wat ik doe. wat ik heb, ik ben niet wat anderen over mij zeggen. Ik ben wie ik ben!

In die periode ging ik mezelf vragen stellen: Wie ben ik? Hoe kan ik het gevoel weer krijgen dat ik leef? Wat is mijn doel op aarde?

Juist in een crisis leer je jezelf kennen. Dat was het zeker!

Ik heb gehuild, ik ben boos geweest, ik heb echt angst ervaren. Ik heb gelachen, gedanst en gek gedaan.

Als ik nu terug kijk heeft die periode en de reis tot nu toe heel veel inzicht gegeven. Ik ben oprecht dankbaar voor alles. De mensen die ik ben tegen gekomen, de lessen die ik heb mogen leren, de liefde voor mezelf en mensen om mij heen. De paarden die in mijn leven zijn.

Ik geloof dat alles een reden heeft. Zowel de ups en downs. Dat het maakt tot wie je bent en wat je hier te doen hebt. Als ik met het delen van mijn ervaringen een mensenleven kan redden, dan doe ik dat met alle liefde!

Misschien ben jij iemand die nu veel angst ervaart, zich eenzaam voelt of jouw doel kwijt bent. Dan wil ik tegen jou zeggen dat jij niet alleen bent!!
Dat het dan juist belangrijk is om erover te praten.

Misschien denk je nu: Daar zit niemand op te wachten. Weet dat ieder mens een ander wil helpen, dat zit in ons natuur.
Neem de moed om met iemand contact op te nemen!