Na 9 jaar kan ik nog steeds het gevoel vooraf en tijdens de paardencoachsessie, die ik voor het eerst kreeg, voelen.

Die sessie was er ook een opname gemaakt en die vond ik onlangs weer.
Vandaag heb ik hem weer bekeken en het is bijzonder om dat terug te zien.

Ik weet het nog goed. Mijn moeder wilde toen heel graag dat ik er heen ging.
Ik hield eerst het ver van mij af. Ik had al jaren eigen paarden. Veel meegemaakt op ieder vlak.

Wat zou ik leren, wat ik niet al wist!

Met enige tegenzin ging ik daar naar toe. Stiekem was er wel wat nieuwsgierigheid. Daarvoor kregen we eerst uitleg.
Ik voelde toen wel wat weerstand, angst en spanning.
Ik was vooral niet van plan om te gaan huilen!

Wat ik niet gepland had, dat gebeurde!

Ik voelde de tranen opkomen en ik wilde vooral dat iemand het zou zien dat ze daar waren.
Ik ging achter het paard staan. Ineens kon ik het niet meer tegen houden.
De tranen rolde over mijn wangen. Al snel probeerde ik het te relativeren.
Mijn hoofd probeerde te begrijpen en het in mooie taal te verklaren.
Het in laten slapen van mijn paard Iggy, het loslaten van verschillende dingen, mezelf goed genoeg voelen, het slachtofferschap, angst om niet goed genoeg te zijn, en dergelijke.

Nu ik terug kijk.

Alles wat ik toen al wist, daar had ik nog zoveel stappen in te zetten.

Soms heb je eerst heel diep te gaan, voordat je weer kan gaan opstaan.

Ja ik ben heel diep gegaan. Zelfs zodanig dat ik het gevoel had dat niemand mij zou missen als ik er niet meer zou zijn.
Het was niet mijn tijd. God had en heeft een plan voor mij. Ik heb daarom zoveel te doen op de aarde!!
Dat is de strijd tegen zelfmoord, burn-out, angst, liefdesverdriet, eenzaamheid, depressie aan te gaan!!!

Ik hoop dat er met mij nog heel veel andere mensen gaan opstaan!!

Het is tijd dat we ons niet meer verstoppen, juist ons laten zien.
De wereld heeft ons nodig!!

Mijn eigen eerste ervaring met paardencoaching.