Snikkend stond ze daar bij het paard.
De tranen liepen over haar wangen en alles kwam er uit.
Op een bepaald moment kon ze niet meer blijven staan.
Ze leunde tegen haar aan en liet haar gezicht het lichaam van het paard raken.

Niet uitleggen wat ze voelde en ervaarde.
Omdat ze het namelijk ook niet onder woorden kon brengen.
Gewoon samen met het paard zijn en niemand anders.

Het paard bleef heel rustig staan.
Een paar keer hoorde ze het paard diep zuchtten.
Er waren geen woorden nodig, het paard voelde het heel goed aan.
Zij voelde haar verdriet en pijn.
Vooral haar angst.

De tranen maakte plaats voor innerlijke rust.
Haar handen raakte haar vol liefde in een aaiende beweging aan.
Ze merkte dat het haar goed deed.

Zo stonden ze samen, het leken wel uren. In het hier en nu.
De warmte en de onvoorwaardelijke liefde was voelbaar.

Waarom voelde ze die angst bij de ontmoeting van het paard?

Die angst zat veel dieper dan ze had verwacht.

Ze was altijd gewend geweest dat ze anders moest zijn.
Dat ze niet mocht voelen wat ze voelde.
Dat ze vooral maar had aan te passen aan de wereld waar we in leefde.

Hoe hard ze ook aan het vechten was om stand te houden.
Hoe meer ze wegzakte en het hoofd niet meer boven water kon houden.
Ze was zichzelf kwijt geraakt.

Bij het paard kon ze gewoon zichzelf zijn. Zonder oordeel.
Die onvoorwaardelijke liefde was overweldigend.
Dat bracht naar boven dat ze ook daarvoor extra mijn best ging doen, omdat ze er van overtuigd was dat ze het niet verdiende.

Wat het paard haar wilde laten zien?

Dat ze niks hoefde te doen om die onvoorwaardelijke liefde te ontvangen.
Het enige wat nodig was, dat ze zichzelf zijn!!
Dat ze al goed was, zoals het was.

Daar stond ze dan. Jaren lang bezig geweest om erachter te komen waarom dingen niet lukte. Waarom ze het gevoel had dat er geen plek voor was in deze wereld.

Bij het paard kwam alles er uit. Het sterk blijven en gevoelens binnen houden. Het mocht er allemaal zijn!
Het luchtte haar op en ze voelde zich eindelijk begrepen.

Ze kon eindelijk de angst los laten en zien wie ze werkelijk was en is.
Een waardevol persoon.
Het paard heeft bij haar een plek in haar hert gekregen en wat ze geleerd heeft neemt ze mee als ze weer een stap in de wereld zet.

De angst om jezelf te zijn.

Bij een paard heb je geen woorden nodig en mag je gewoon zijn wie je bent!
Er is ruimte om alles los te laten. De tijd mag even vergeten worden.
Het is alleen jij en het paard. Meer is er niet nodig.