Op de achtergrond is een vogeltje te horen.
Voor de rest is het stil. Geen mensen, geen dieren, alleen ik!

Waarom ervaarde ik die stilte niet?
Waarom kon ik niet echt genieten van die stilte die aanwezig was?

Mijn hoofd wilde antwoorden.
Mijn hoofd wilde begrijpen hoe ik had om te gaan met die stilte.
De stilte die ik niet gewend was om te hebben.
Zo ging het op zoek naar van alles en nog wat om maar te doen.

Toen bewegen niet meer kon, was het tijd om stil te staan.
Om de stilte in mijn hart en mijn lichaam toe te laten, had ik eerst nog dingen aan te kijken.

Waarom was mijn hoofd een sneltrein geworden?

Ik kon het niet eens meer bijbenen.
Het ging zo snel en ik wist niet eens hoe ik er uit kon stappen.
Totdat het lichaam de rem er op trok en het echt tijd was.

De tranen stroomde over de wangen en het hield niet meer.
Het hoofd en het gevoel lagen niet meer op een lijn.
Totaal de weg kwijt. Niet meer wetende wie ik was.

Toen begon het avontuur.

Hoe kon ik echt die stilte in mezelf vinden?

Alles wat mij zo dierbaar was, was ineens een uitdaging geworden.
De angst voor het stil zitten was heel groot.

Hoe hard ik er heel lang tegen aan het vechten was, hoe meer het op mijn pad kwam.
Juist op de momenten dat je het niet verwacht.

Totdat het nodig was om mezelf helemaal over te geven aan die stilte.
Gewoon ergens midden in de natuur te gaan zitten en alles er te laten zijn.

Dat was een van de moeilijkste dingen die ik heb mogen leren!!

Ik wilde graag bewijzen dat ik dingen kon. Ik wilde gezien worden.
Ik wilde succesvol zijn. Ik wilde het huisje, boompje en beestje.
Ik wilde van dit gevoel af en al die gedachten.

Meerdere keren heb ik er echt mee gevochten!! Gevochten met mezelf.
Zo intens boos geweest op alles en iedereen, frustratie gehad om zoveel dingen die nog niet waren gelukt. Intens verdriet omdat ik zo graag op een ander punt wilde staan. Dit gebeurde ook tijdens een Nature Quest.
Ik kwam toen heel boos uit het bos, jaren later heeft het mij zoveel informatie gegeven.

Die stilte leerde mij om naar mezelf te kijken!!

Vooral het vertrouwen te hebben dat dingen goed zijn zoals ze zijn.
Alles er al is en op het juiste moment komt.

Dat je daarnaast die stilte juist ook regelmatig nodig hebt om de verbinding met jezelf te behouden. Om je niet af te laten leiden van het pad waar je op loopt!!
Dat daarnaast daar de antwoorden zitten!!

Daarom ben ik regelmatig in de natuur te vinden.
Met paarden, met hond of juist helemaal alleen.
Het liefst de telefoon aan de kant en de zintuigen open zetten.

In de stilte leer je jezelf beter kennen!