Kijk eens om je heen, zei ze.
Ga eens stil staan, zei ze.
Er is zoveel te zien, zei ze.

Daar stond ze dan midden op de hei om haar heen te kijken.

Terwijl de dag langzaam aan het einde kwam en de zon aan het zakken was.
Zij was niet bezig met de tijd.
Zij was niet bezig met wat er allemaal nog moest gebeuren.

Zij was werkelijk aan het genieten van alles om haar heen.
Echt in het hier en nu.

Ineens werd er aan haar getrokken. Kom we moeten gaan.
Loop eens door.
We hebben geen tijd meer.

Ze bleef haar eigen ding doen en ging pas in beweging toen zij dat wilde.
Niet omdat de rest om haar heen dat van haar verwachtte!
Niet omdat een ander de tempo en de richting aan gaf.

De boodschap die ze wilde vertellen was heel duidelijk!

Wie is die ze?

Dat was Giggy, het paard!!

Als ik naar mezelf persoonlijk kijk is dat soms een boodschap van een paard wel eens lastig is. Dit keer had ze juist helemaal gelijk!
Die avond heb ik oprecht van zowel Giggy als Vjenta genoten.
Even alles loslaten en echt genieten.

Het had mij nog meer geleerd:

Dat alles een proces is en dat je juist mag gaan genieten van de proces.
Iedere stap er een is en dat het het daarnaast heel belangrijk is om stil te staan. Om je heen te kijken en te genieten van waar je bent.
Niet denkende wat een ander daar van zou vinden.

Uit een burn-out en depressie was ook een lang proces.
Heel graag wilde ik daar uit komen. Ik wilde weer mezelf zijn.
Daarbij was ik soms te weinig bezig met het proces en elke stap die ik had gezet. Vooral stil te staan bij alles wat ik had gedaan en waar ik heen bewoog. Te waarderen wie ik was geworden.

Juist dat maakt het leven zo mooi!

Iedere dag kun je weer een nieuwe stap zetten, kan je jezelf opbouwen en heb je een keuze hoe je in het leven gaat staan.