Op het moment dat ik in mijn hoofd rond loop met de gedachten om een blog te schrijven, dan heeft mijn hart de tijd nodig om er woorden aan te geven.

Zo werkt het ook met dromen!
In het hoofd kan je namelijk heel veel bedenken, maar het hart heeft daarin soms echt nog tijd nodig om het te volgen.
Vooral als je in een Burn-out zit.

Waarom is dat?

Als je in een Burn-out zit dan is de kans groot dat je al een lange tijd geen dromen meer hebt gehad. Dat je in een overlevingsstand hebt gezeten.

Toen ik in mijn Burn-out zat, kwam ik er achter dat ik al heel wat jaren geen dromen had gehad. Geen dingen die ik heel graag wilde doen.
Je kent het misschien wel zo’n bucketlist.
Zelfs met de paarden was ik op veel gebieden de weg kwijt.
Het leek wel alsof ik een soort van zombie was.
Iedere dag probeerde ik mijn hoofd boven water te houden. Het was voor het gevoel pompen of verzuipen.

Tegelijk realiseerde dat ik heel vaak was gestapt in de dromen van een ander.

Waar merkte je dat aan?

Ik durfte vaak geen stap te zetten zonder advies bij een ander in te winnen.
Ik keek veel naar wat anderen deden en probeerde hun na te doen. In de hoop dat er dingen op mijn pad gingen komen en ik daaruit mijn geluk haalde.

Dat had juist het tegenovergestelde effect.

Tijdens het herstel van de Burn-out leerde ik weer te gaan dromen.
Het enige waar ik niet bij stil stond was dat wat ik graag wilde vaak niet gebeurde. Het kwam gewoon niet uit mijn vingers en het koste veel energie.
Ik ervaarde het toen als een gevecht die ik alleen had te doen.

Waarom was dat?

Als eerste heb je te gaan voelen waar de meeste energie op zit en leren ook stil te staan wie je zelf bent en wat voor jou belangrijk is.
Dat heeft tijd nodig.
Het mooie was door het stap voor stap te gaan beseffen en jouw gevoel te volgen kom je juist waar je hebt te zijn. Dan is ineens alles mogelijk.

Het vergt wel de regie uit handen te geven, dingen los te laten en vertrouwen te hebben op wat er mag zijn.
Vooral angsten te overwinnen!! Daarnaast ook in actie te komen.

Stap voor stap!

In de Burn-out was een van mijn grootste dromen om met mijn 2 paarden alleen op pad te kunnen.
Iedereen verklaarde mij voor gek.
Dat is gevaarlijk. Dat moet je niet doen. Wat als er iets gebeurt.

Het voelde zo goed en achteraf gezien precies wat ik nodig had.
Iedere stap was een overwinning!!
Het moment dat ik ze beide alleen in de trailer kon laden, tot en met het moment dat ik met 2 paarden een rit over de hei kon maken.
Om het af te sluiten zelf al de trailer inliepen zonder enige moeite.

Dit leerde ik van de paarden en dat langzaam uit te breiden naar mensen.

Het bizarre was dat er allemaal dromen uit kwamen, zonder dat ik dat verwacht had.

Een van de lessen die ik daardoor heb geleerd is:
Dat er altijd mensen zijn die er iets van zullen vinden, dat je vooral jouw gevoel hebt te volgen!!

Ben jij er klaar voor om jouw eigen dromen te hebben?