Het gekke is dat je als mens heel vaak dingen wilt uitleggen.
Dat heb ik persoonlijk ook.

Sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen.

Vooral als je overvallen wordt door een bepaald gevoel en je ineens anders bent dan normaal.
Het ene moment gaat het goed en ben je heel vrolijk.
Het andere moment ben je heel boos en gefrustreerd.

Ergens wil je er dan woorden aangeven.
Want op die manier probeer je te begrijpen wat er door jezelf heen gaat.
Het hoofd wil namelijk begrijpen wat er gebeurt.
Omdat het niet het gevoel herkent.
Het systeem gaat het gevoel naast oude ervaringen leggen, om het overzichtelijker en duidelijker te maken.

Het lijkt net alsof je de weg kwijt bent.

Een van de meest voorkomende dingen die je als mens doet is er met anderen over te hebben. Om los te komen van het gevoel wat door je heen gaat. Het gevoel wat je niet herkent en er meer duidelijkheid in te creeëren.

Regelmatig kan dat juist het tegengestelde effect hebben.
Waardoor je er nog minder van begrijpt.

Wat heb je dan te doen?

Het gevoel wat door je heen gaat juist de ruimte te geven. Er vooral niet tegen te vechten. Het er gewoon te laten zijn.
Op een ander moment krijg je namelijk antwoord op de vraag waarom dat gevoel er is en wat het je wilde vertellen.

Probeer er dan geen woorden aan te geven, maar ga juist voelen.

Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan!

Daarom leg ik het graag uit door een voorbeeld te geven van mezelf.

Zelf had ik eerder altijd het gevoel dat ik de enige was die dat zo ervaarde.
Tijdens de jaren van persoonlijke ontwikkeling kwam ik steeds meer mensen tegen die hetzelfde ervaarde.

Zoals je wel weet ben ik echt een dierenliefhebber.

Terwijl ik dit op schrijf voel ik ook wel een soort schaamte/ schuldgevoel om het te vertellen.
Ik denk dat het goed is om het juist te benoemen.
Ik hou ontzettend van mijn paarden.

Eerlijk gezegd ben ik soms ineens de weg kwijt.
Met betrekking tot GIV3 paardencoaching en de paarden.

Terwijl ik in het diepste weet dat het goed komt met beide en dat het tijd nodig heeft.
Is er toch iets wat in mij zegt dat ik verder wil zijn.
Meer mensen wil hebben geholpen, meer inkomsten, rijtechnisch verder wil zijn en dat ik vooral gezien wil worden voor wat ik kan.

Ineens wordt ik overvallen door een bepaald gevoel. Het lijkt net alsof ik niet mezelf ben en ineens weet ik dan niet meer wat ik moet doen.
Zonder dat ik het door heb krijg ik al diverse signalen.
Mijn lichaam wat verstrakt, minder slaap, mijn gevoel wat meer buiten spel wordt gezet en mijn hoofd die het over wil nemen.

Ineens wordt ik heel boos. Eerlijk gezegd heb ik dat ook wel bij de paarden.
Vooral als ik weet dat ze iets kunnen en het niet doen.
Dan kan ik soms echt onredelijk zijn. Liever wil ik dat niet, soms gebeurt het. Daarna voel ik echt schuldgevoelens en schaamte.
Het lijkt dan wel of ik buiten mezelf ben.

Wat gebeurt er dan?

Tijdsdruk komt om de hoek kijken.
De wens dat iets nu gewoon moet lukken en gebeuren.
Vooral het gevoel wanneer pluk ik eindelijk de vruchten van al die jaren trainen.
Vooral richt ik mij op het paard, in plaats van op mezelf.

Wat ik dan echt te doen heb:
Is 10 stappen terug!!
Gewoon stil te gaan staan.
Te voelen wat er is, wat mijn lichaam aangeeft en wat het paard wil laten zien.
Stoppen met vechten.
Alle verwachtingen los te laten.
De tijd er voor te nemen.

Is dat gemakkelijk?

Nee, zeker niet. Het is juist zo belangrijk in deze tijd. Waarin we soms oprecht geleefd worden, waarin angst zo voelbaar is en eerlijkheid/ openheid niet altijd aanwezig is!!

Wat daarbij vooral belangrijk is:

Alles wat je denkt te moeten zijn, ga voelen!

Succes en geluk komt van binnenuit.