Soms heb je van die momenten dat je heel stil kan zijn en dat iemand je echt raakt.

Daar stonden we dan samen met een paard midden op de hei.
De tranen die over onze wangen heen rolde.

Ze vertelde dat ze haar gevoelens niet meer weg stopte voor haar kinderen.
Dat ze aan hun ook vertelde dat ze verdrietig is en dat ze dan de tranen laat gaan.

Het enige wat ik kon was mijn bewondering uit spreken.

Jaren lang heb ik in de kinderopvang gewerkt en nu naast de paardencoaching doe ik dat nog steeds regelmatig.
Daar zie ik echt soms kinderen die zelfs nog geen eens 1 jaar oud zijn stoeien met hun gevoelens.

Dat ze hun tranen weg duwen en de boosheid niet echt toe laten.
Zelfs geen knuffel willen als ze verdrietig zijn. De volwassenen wegduwen.
Als ze het wel toelaten en het gevoel er mag zijn, dan zie je ze volledig ontspannen.

Eindelijk kunnen ze los laten, wat ze al een tijd bij zich dragen.

Loslaten wat niet van hun is.
Erkenning krijgen voor wie ze zijn en voor het gevoel wat ze ervaren.

Hoe meer ik met mensen en met paarden werk, hoe meer ik ook merk dat het belangrijk is om ook bij mensen en bij paarden die erkenning te geven.

Hoe vaak moet je niet het gevoel aan de kant zetten?

Als paardeneigenaar en ook als paardencoach wil je niet zo snel laten zien dat je angst hebt of dat er een ander gevoel aanwezig is.
Omdat je namelijk het idee hebt dat de ander je dan als zwak kan zien.

Steeds vaker ben ik er achter gekomen dat het juist belangrijk is om jezelf uit te spreken.

Waarom?

Omdat er dan een soort ontspanning in het systeem komt.
Vaak gevolgd met een soort zucht.
Het breekt ook vaak het ijs tussen 2 personen of tussen de mens en het paard.
Er komt dan wederzijds begrip en herkenning.

In de wereld is er soms al zoveel spanning en stress voelbaar.
Vooral op dit moment is er zoveel gaande.
Dan is het fijn als er juist de ruimte is en erkenning is voor gevoelens voor mensen en paarden.
Dit is vooral voor Hoogsensitieve mensen en paarden heel belangrijk.

Dan haal je namelijk de deksel af van een snelkookpan.

Op het moment dat je alle gevoelens op kropt dan is er een moment dat het lichaam, het hoofd en de ziel het nodig heeft om dat vrij te maken.
Het is dan wachten wanneer het gaat gebeuren.

Hoe mooi zou het zijn als we dat met z’n allen kunnen voorkomen!

Dat kinderen al op jonge leeftijd leren dat gevoelens erbij horen en dat je je niet hoeft te schamen ervoor.
Het juist de ruimte te geven.

Zo was het ook afgelopen zaterdag voor het paard Giggy en mezelf.
Voor het eerst ging ze alleen mee. Ik vond het peroonlijk spannend en ik merkte aan alles dat ze dat ook had.
Door het te herkennen en te erkennen dat het zo is. De signalen te zien van de ander en elkaar te helpen om de ontspanning te vinden, kan je een vertrouwensband opbouwen.

Je kan daarbij ook aangeven wat je van de ander nodig hebt, eigen ruimte innemen en grenzen stellen.

Het mooie was dat het zo zichtbaar was bij het paard, bij de klant en bij mij.

Het toppunt was dat niet ik, maar zij het paard in de trailer had gezet.

Voor een niet paardenkenner is dat het ultieme vertrouwen wat je in elkaar hebt.