Soms lijkt het net alsof er niks is verandert.
Zelfs als je zoveel hebt gedaan in die tussentijd.

Het moment van een depressie naar nu.

Het liefst wil je dan om je heen zien wat er verandert is.
Het liefst in grote dingen.

Waar de verandering plaats vindt is juist in jezelf.

Als ik kijk naar het moment dat ik in de depressie terecht was gekomen en naar nu. Dan is er een wereld van verschil!!
Ik ben echt niet diegene die ik toen was.
Ik heb zoveel geleerd op zoveel vlakken.

Soms heb je daar echt een bevestiging in nodig.

Dan is daar het moment.
Het moment dat je anderen kan inspireren om hun hart open te zetten.
Het moment dat ze durven te vertellen wat er speelt.
Het moment dat je iemand kan helpen midden in een depressie.

Als ik nu terug kijk was het een hele zware periode.

Niet alleen voor mezelf, maar juist ook voor de mensen om mij heen.
Wat heb ik mij geschaamd gevoeld. Ik durfte daarom niks te zeggen.
Niet te zeggen dat het niet goed met mij ging.
Niet te zeggen dat ik aan zelfdoding dacht en depressief was.

Vooral mezelf alleen voelde.

Uit een depressie, burn-out komen is hetzelfde als opnieuw leren lopen.
Het afscheid nemen van wie je was en wie je wilt zijn.
Omarmen wie je bent en gaan zien hoe mooi je bent zoals je bent.

Ik ervaar nog steeds mensen die geschokt zijn als ze het horen of lezen.
Dat was zelfs dit weekend nog aan de orde geweest.
Iemand die mij al heel lang kende en het niet wist.
Iemand die ik in mijn hart had toegelaten, maar blijkbaar dat nog heel goed verbergen.

Dat kon ik als de beste. Een masker opzetten.
Alleen de mensen die heel dicht bij mij stonden zagen wel dat het minder goed ging. Wisten niet hoe diep ik zat!!

Ik verstopte in mijn kamer of bij de paarden.
Als er niemand was huilde ik.
Huilde ik alles eruit.
Ik stond regelmatig tegen mijn paarden aangeleund.
Als ik enigzins een geluid hoorde, veegde ik mijn tranen weg.
Ze mochten er niet zijn. Alles ging toch goed.

Want ik was toch niet ziek. Ik had nog steeds het leven.
Ik kon iedere dag het bed uitkomen.
Ik verplichte om maar te genieten van dingen, terwijl van binnen dat niet lukte.

Alles wat ik toen had meegemaakt, is mijn drijfveer voor nu.
Mijn missie is alles bespreekbaar maken.


Daar is lef voor nodig.
Het zelfs doen, ook als je het niet nog niet kan zien wat de uitwerking is.
Dat laatste is vaak het allermoelijkste!!!

Net zoals dat ik niet weet wie het leest en waar het terecht komt wat ik schrijf.
Het is vertrouwen dat het bij de juiste terecht komt.

Als jij nu in een depressie zit, te maken hebt met een burn-out, iemand hebt verloren of welke zware periode dan ook.

Dan wil ik graag tegen jou zeggen:

Er is hoop als je de ene stap na de andere stap!!!
Je bent krachtiger dan je denkt.

Wees niet meer bang en vraag om hulp!

Dit lied had mij geïinspireerd om deze blog te schrijven.