Het liefst wilde ik een paardenterm als titel erin gooien.
Ik kan je zeggen dat het soms niet echt makkelijk is om dat te bedenken zonder dat je gelijk rijtechnische termen erin hebt te gooien.

Daarom heb ik gekozen voor Rozengeur en Maneschijn.

Waar veel mensen niet bij stil staan is dat het houden van paarden niet altijd makkelijk is.
Je hebt momenten dat het geweldig is!

Vooral als de verbinding tussen jou en het paard klopt.
Dat is iets magisch.
Het kan op verschillende momenten zijn.
De ene keer als je het paard aan het poetsen bent, de andere keer als je aan het rijden bent. Of als het paard je iets duidelijk wil maken.

Wat als dat magische er niet is?
Hoe ga je om als je bang voor het paard bent?
Wat doe je als de klik er even niet is?


En het plezier van het hebben van een paard ineens als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Maar de rekeningen wel voorbij ziet komen.
Met lood in de schoenen ga je naar stal, omdat je jezelf verplicht voelt om toch te gaan. Want je betaald er toch voor.
Dan ben je met het paard bezig en dan doet het paard niet wat jij wil!
Je wilt graag liefdevol naar het paard zijn, gewoon omdat het paard jou zoveel heeft gegeven.

In plaats daarvan ben je boos, verdrietig en teleurgesteld.

Eenmaal thuis voel je jezelf schuldig.
Schuldig omdat je niet echt hebt genoten.
Geen echte verbinding hebt kunnen maken.

Wat het dan nog erger maakt?

Als je op stal komt en het paard draait zich van je weg.
Je voelt je afgewezen. Niet een klein beetje. Je voelt het helemaal tot het binnenste van de kern.

Eerlijk gezegd heb ik dat ook mee gemaakt.
Soms nog ben ik de verbinding kwijt met het paard.

Steeds vaker weet ik ook dat het niet ligt aan het paard.
Maar het ligt aan jezelf als persoon.

Denk je namelijk werkelijk waar dat een paard jou zomaar zou afwijzen?
Jouw echt verdriet wil aan doen op die manier?

In de kern is een paard puur en liefdevol.
Een paard is werkelijk wie die is.
Natuurlijk kan ook een paard veranderen.
Dat komt ook voort uit ervaringen en hoe je met het paard om gaat.

Diverse jaren geleden was ik helemaal de weg kwijt met mijn paard.
Ik was echt bang.
Zij was en is een van de liefste paarden die ik ken.
Anderen om mij heen zeggen dat ook, zelfs klanten.
Er was een moment dat ik nauwelijks met haar kon wandelen of ze stond al te steigeren.

Was het om mij te pesten? NEE, natuurlijk niet.
Deed ze het expres? NEE, echt niet.

Het kwam namelijk door mij. Mijn energie was niet goed.
En wil een paard bij iemand zijn waarvan de energie niet goed is.
Paarden rennen daar juist van weg.

Waarom?
Omdat je voor hun dan niet veilig bent.
Alles waarbij ze niet veilig zijn, is de kans op overleven kleiner.

Wat had ik er van te leren?

Ik had helemaal terug te gaan naar de basis.
De basis was opnieuw te leren voelen en stil te staan bij mezelf.
Daarnaast erkennen dat ik bang was.
Wat was ik bang. Niet alleen voor mijn paard, maar ook voor alles wat ik had weggestopt!!

Stap voor stap leerde we elkaar op een andere manier weer kennen.
We waren samen helemaal terug gegaan naar de basis.
Het poetsen, samen wandelen, hulp om er weer op te gaan zitten en te gaan rijden.

Is alles nu rozengeur en maneschijn?
Natuurlijk hebben we zo onze gezamenlijke momenten.
Dat ik graag wil dat ze iets doet en het niet gebeurt.
Ik daardoor echt boos wordt of teleurgesteld ben.

Het inzicht is er wel sneller.
De band is er wel veel sterker door geworden!

Als je dan samen een buitenrit kan maken en volop van de vrijheid kan genieten, helemaal een.
Dan is dat wel de kers op de taart!