Sommige dingen doe je automatisch, zonder dat je er bij na denkt.
Het is allemaal zo gewoon.

Het is goed om te realiseren dat dingen niet gewoon zijn!

Iedere ochtend stap je uit bed.
Je hebt een ochtendritme.
Je gaat lekker onder de douche.
Tanden poetsen, aankleden en ontbijten.
Om vandaar uit het eerst volgende te doen.

Waar je niet bij stil staat is dat heel veel mensen dat niet eens kunnen!

Zo geldt het ook met het omgaan met paarden.
Ik realiseerde de afgelopen week dat het voor mij heel gewoon was.
Gewoon om bij een paard in de stal te stappen.
Gewoon om met een paard een buitenrit te maken.
Gewoon om een veulen of jaarling vast te houden bij de hoefsmid.

Ook zo gewoon om te zien wat een paard voor boodschap heeft.

Dan staat er ineens iemand voor jou.
Iemand die meer wil weten over paarden.
Daarnaast ook echt wil leren hoe je een paard kan lezen.
Ze heeft al heel veel dingen eigen gemaakt.
Dat is mooi om te zien.
Daarnaast zie je dat er nog dingen zijn die ze nog te ervaren heeft.

Op dat moment realiseerde ik pas hoeveel ik al heb mogen leren.
In al die jaren van mijn eigen paarden, maar ook van andere paarden.

De manier dat ik het heb kunnen en mogen leren is:
Door af te kijken hoe anderen dat deden.
Daarna het echt zelf te gaan doen.

Persoonlijk vond ik het prettigst als ik alleen was.
Dat ik gewoon echt kon voelen en ervaren hoe ik iets deed.
Zonder daar commentaar op te krijgen.

Anders sloeg ik namelijk dicht!!

Ik kan je zeggen dat het niet altijd eenvoudig was.
Soms stond ik zelfs te huilen omdat ik het niet meer wist.
Omdat ik het gevoel had het nooit te leren.
Vooral als ik voor mijn gevoel weer faalde in iets heel simpels.
Op bepaalde momenten was ik echt bang, tegen paniekaanval aan.

Totdat de woorden voorbij kwamen:
Het gaat niet om de bestemming, maar de reis er naar toe!

Het was namelijk allemaal nodig.
Dan kan je namelijk groeien en ontwikkelen.
Zowel de overwinningen als de dieptepunten.
Daardoor kan je als mens veranderen.
Leer je echt wat jouw eigen kracht is en jouw valkuilen.

Ineens kan je dan op een punt komen dat je terug hebt te kijken.
Te realiseren dat dingen heel gewoon zijn geworden.

Wat is voor jou nu gewoon en niet voor een ander?