Skip to Content

Blog & Vlog

Op deze pagina vind je blogs en vlogs waarin ik uitwijdt over mijn werk als paardencoach en wat ik persoonlijk meemaak en mee heb gemaakt. Ik wens je veel leesplezier!


  • In gevecht met jezelf.

    Luister dan toch.
    Zie je het dan niet.
    Hoor je het niet.

    Tussen de regels door, worden zoveel dingen niet opgemerkt.

    Daar sta je dan boos te zijn.
    Zoveel woorden die uit je mond komen.
    Woorden die voor jou heel begrijpelijk zijn.
    Voor de ander geen touw aan vast te knopen is.

    Het enige wat je krijgt te horen is:
    Wat je allemaal moet doen.
    Je ziet het gewoon verkeerd.

    In plaats van dat je ondersteuning ervaart, voel je je aangevallen.

    Laat maar, je begrijpt mij toch niet.
    Gaat het door jouw hoofd heen.
    Je slikt de woorden in en je zegt niks meer.
    Je gaat jezelf verstoppen en je hebt het gevoel dat je er alleen voor staat.

    Het enige wat je nog kan denken is:
    Zie je wel, ik sta er weer alleen voor!!

    De tranen staan in jouw ogen en je kookt ergens van woede.
    Het liefst wil je graag dat iemand jou ziet.
    Iemand die jou een knuffel geeft.
    Aan de andere kant mag niemand jou aanraken.

    De maat is vol als het paard dan ook nog niet wil luisteren.
    Het paard die toch moet weten hoe jij je voelt.
    Je bent heel boos ook op het paard.
    Als die niet meer wil luisteren, dan kan je helemaal niks meer.
    Dan heb je niemand meer.

    Daar sta je dan volop in gevecht met jezelf!

    Het liefst wil je tegen een ander aan schoppen.
    Een ander de schuld geven van alles!
    Alles wat je graag wil en wat er nog niet is.

    Het moet er nu toch al wel zijn.
    Zoveel jaren al gewerkt aan jezelf.
    Zoveel geld uitgegeven aan waar je graag wilt staan.
    Als het lijkt dat je er bent, dan komt er wel weer iets anders.

    Ergens wil je graag geloven en vertrouwen hebben dat alles er al is.
    Soms zakt de moed in jouw schoenen.
    Vooral als er iets gebeurt waar je geen controle op hebt.

    Waarom is het er nog niet?

    Voor alles is er een juiste moment en tijd.
    Het vraagt veel geduld.
    Daarnaast is het ook goed om stil te staan bij alles wat je hebt bereikt.
    Een gevecht met jezelf betekent ook dat je weer aan het groeien bent.
    Op persoonlijk vlak en daarmee ook op andere vlakken.

    Soms kies je er bewust of onbewust voor om in gevecht te gaan.
    In gevecht met de angst die je ervaart of dat jij het jezelf niet gunt wat er voor jou klaar staat!

    Hoe kom je uit zo’n gevecht?

    Gewoon te erkennen dat je het even niet meer weet.
    Dat je ook bang bent en dat je verdriet ervaart.
    Daarnaast ook de boosheid er te laten zijn.

    Als kind is je vaak geleerd of je hebt het jezelf aangeleerd dat het er allemaal niet mocht zijn.
    Je de dingen vooral los had te laten.

    In een bepaalde situatie is het zeker belangrijk dat je het los laat.
    Daarvoor heb je eerst te erkennen dat het er mag zijn!!
    Alles van wat je mee maakt en er doorheen te gaan.

    Aan de andere kant is het ook belangrijk om daarna uit de slachtoffer rol te stappen.
    Te realiseren dat je een keuze hebt om dingen anders te doen!
    Door de situatie opnieuw te bekijken!

    Verschillende vragen te stellen.
    Ben je over jouw grenzen heen gegaan?
    Waar heb je jouw energie en tijd aan besteed?

    Wanneer heb jij jezelf aangepast aan ander?
    Wat heb je gedaan voor jezelf om op te laden en te ontladen?
    Hoe vaak heb je JA gezegd, terwijl je nee voelde?

    In een gevecht met jezelf daar zit zoveel informatie in!

    Het is aan jou om het cadeau erachter uit te pakken.
    De keuze is aan jou!

  • Zo gewoon

    Sommige dingen doe je automatisch, zonder dat je er bij na denkt.
    Het is allemaal zo gewoon.

    Het is goed om te realiseren dat dingen niet gewoon zijn!

    Iedere ochtend stap je uit bed.
    Je hebt een ochtendritme.
    Je gaat lekker onder de douche.
    Tanden poetsen, aankleden en ontbijten.
    Om vandaar uit het eerst volgende te doen.

    Waar je niet bij stil staat is dat heel veel mensen dat niet eens kunnen!

    Zo geldt het ook met het omgaan met paarden.
    Ik realiseerde de afgelopen week dat het voor mij heel gewoon was.
    Gewoon om bij een paard in de stal te stappen.
    Gewoon om met een paard een buitenrit te maken.
    Gewoon om een veulen of jaarling vast te houden bij de hoefsmid.

    Ook zo gewoon om te zien wat een paard voor boodschap heeft.

    Dan staat er ineens iemand voor jou.
    Iemand die meer wil weten over paarden.
    Daarnaast ook echt wil leren hoe je een paard kan lezen.
    Ze heeft al heel veel dingen eigen gemaakt.
    Dat is mooi om te zien.
    Daarnaast zie je dat er nog dingen zijn die ze nog te ervaren heeft.

    Op dat moment realiseerde ik pas hoeveel ik al heb mogen leren.
    In al die jaren van mijn eigen paarden, maar ook van andere paarden.

    De manier dat ik het heb kunnen en mogen leren is:
    Door af te kijken hoe anderen dat deden.
    Daarna het echt zelf te gaan doen.

    Persoonlijk vond ik het prettigst als ik alleen was.
    Dat ik gewoon echt kon voelen en ervaren hoe ik iets deed.
    Zonder daar commentaar op te krijgen.

    Anders sloeg ik namelijk dicht!!

    Ik kan je zeggen dat het niet altijd eenvoudig was.
    Soms stond ik zelfs te huilen omdat ik het niet meer wist.
    Omdat ik het gevoel had het nooit te leren.
    Vooral als ik voor mijn gevoel weer faalde in iets heel simpels.
    Op bepaalde momenten was ik echt bang, tegen paniekaanval aan.

    Totdat de woorden voorbij kwamen:
    Het gaat niet om de bestemming, maar de reis er naar toe!

    Het was namelijk allemaal nodig.
    Dan kan je namelijk groeien en ontwikkelen.
    Zowel de overwinningen als de dieptepunten.
    Daardoor kan je als mens veranderen.
    Leer je echt wat jouw eigen kracht is en jouw valkuilen.

    Ineens kan je dan op een punt komen dat je terug hebt te kijken.
    Te realiseren dat dingen heel gewoon zijn geworden.

    Wat is voor jou nu gewoon en niet voor een ander?

  • Bouwen aan vertrouwen

    Het gebeurt zo vaak.

    Iemand koopt een paard en denkt gelijk dat ze er alles mee kunnen doen.
    Dan ineens gaat het niet goed.
    Het paard doet wat anders dan ze verwachten.

    Er komt ineens angst bij kijken.

    In plaats van dat die angst weg gaat omdat ze inzien waardoor het is ontstaan.
    Wordt de angst steeds groter.
    Tot een bepaald moment ze zo bang zijn dat het rijden niet meer gaat en zelfs iets simpels als wandelen niet meer gaat.

    Het meest belangrijke zijn ze vergeten.

    Dat is vertrouwen opbouwen.
    Dat gaat stap voor stap.
    Soms langzamer dan je zou willen.

    Als je het hebt opgebouwd dan krijg je zo’n sterke band!!

    Waarom slaan we dat vaak over?
    Waarom willen we als mens graag verder zijn dan dat moment?
    Wat is daarbij belangrijk?


    Het liefst wil je als mens al te graag.
    Je wil al verder zijn dan eigenlijk kan.
    Je wilt graag dat de droom er al is.

    Maar een droom dat gebeurt geleidelijk.
    Want je hebt er zelf ook naar toe te groeien.
    Je hebt zelf namelijk vertrouwen op te bouwen en angsten te overwinnen.
    Net zoals een paard dat heeft!!

    Ja, een paard heeft namelijk net zoals een mens angsten.

    Dat zie je al bij kleine veulens, maar ook bij de volwassen paarden.

    Het is dan belangrijk om hun vertrouwen en veel liefde te geven.
    Ze aanmoedigen om iets te doen wat ze spannend vinden.
    Dat doe je niet door boos te worden.
    Maar juist in heel veel rust!!

    Wat we vaak vergeten als een paard bang is en ze vertrouwen nodig hebben in diegene die bij hun staat.
    Is gewoon adem te halen.
    Zo simpel is het!!!

    De ademhaling gaat namelijk omhoog en er komt spanning in het lichaam.
    Het paard gaat ook met de ademhaling omhoog.
    En krijgt spanning in het lichaam.
    Dan hoeft er maar een klein dingetje gebeuren en het schrikt.

    Op het moment als je angst voelt is een van de belangrijkste dingen de ademhaling en hoe jij jezelf voelt.

    Als je dat hebt dan kan je zoveel bereiken!!!

    Hoe weet je dat?
    Omdat ik precies dat in de afgelopen jaren heb mogen ervaren.
    Ik was die iemand die niet meer met haar paard durfte te wandelen.
    Laat staan met 2 paarden op pad te gaan.
    Als je dan het punt bereikt dat je met 2 paarden midden in de natuur staat.
    Dan is dat het bewijs.

    Vooral als je onderweg nog met mensen aan het praten bent en ze gewoon naast elkaar staan.
    Ze luisteren als je iets kleins aan geeft.
    Daarnaast dat ik aan hun kan zien hoe ze zich voelen en welke signalen ze afgeven. Ook juist als ze angst hebben.

    Dat is best een uitdaging met 2 paarden die Hoogsensitief zijn!
    Alles zien en voelen wat er is.

    Het is een rijkdom die zijn weerga niet kent!!

    Vertrouwen heb je op te bouwen
  • Het maakt niet uit hoe je er uit ziet.

    In de wereld zijn de meeste mensen gericht op het uiterlijk.
    Op hoe je er uit hebt te zien, wat je aan hebt te doen.
    Zodat je de juiste indruk kan maken op iemand.

    Vooral eruit ziet dat je alles voor elkaar hebt!

    Want je wil als mens geen oordeel hebben op het uiterlijk!
    Waardoor je onzeker wordt, twijfelt aan jezelf of zelfs je afgewezen voelt.

    Een paard is niet bezig met het uiterlijk.

    Nee, voor het paard is het veel belangrijker dat je er bent en hoe jouw energie is.
    Ze voelen wat er namelijk speelt.

    Als je echt goed kijkt kan je dat als mens aan de buitenkant ook zien.
    Het gebeurt vaker dat je dat zelf niet zien.
    Want je bent in het hoofd bezig met hoe je beter kunt overkomen.
    In wat je allemaal wilt bereiken en waar je naar toe wil.

    Daarin is er echt verschil tussen een mens en een dier, waaronder een paard.

    Een paard is daar namelijk niet mee bezig!
    Zij leven in het hier en nu en daar reageren ze op.

    Hoe jij je op dat moment voelt, dat zullen ze laten zien!

    Het gevoel is er altijd ook als je helemaal opgemaakt bent om iets bijzonders te gaan doen. Je blijft namelijk de persoon die je bent!

    Als je het durft om dat te onderzoeken dan kunnen er wonderen gebeuren.

  • Ga eens uit jouw hoofd.

    Daar stond je dan met een paard die aan het hoofd aan het ruiken is.

    Zo ontzettend dichtbij en heel spannend.
    Het leek net alsof ze iets wilde zeggen, maar wat was dat dan?

    Als je haar blik ziet lijkt het net alsof ze wil zeggen:
    Waarom luister je niet naar wat er is?
    Waarom zit je zoveel in jouw hoofd?

    Op dat moment gebeurt er iets.
    Iets wat voelbaar is en je niet herkent.
    Er gaat van alles door je heen.
    Gedachten, gevoelens en het lichaam reageert ook.

    Wat is dit? Wat gebeurt er?

    Ineens sta je daar vastgenageld aan de grond.
    Geen beweging meer in te krijgen.
    De woorden die je probeert uit te spreken, bewegen alle kanten op.
    Het lijkt wel een wirwar van dingen die voorbij komen.
    Het voelt alsof je de weg kwijt bent.

    Ineens ben je van de volwassen vrouw een klein meisje.

    Een klein meisje die nog zoveel plannen heeft.
    Een klein meisje die nog zoveel wil ervaren.

    Maar ook een klein meisje die bang is.
    Bang is wat er staat gebeuren.
    Bang voor de gevoelens die ze had moeten weg stoppen.
    Bang om verlaten te worden.
    Bang voor die ene ervaring die naar boven mag komen.

    Daar is dat kleine meisje die graag gezien wil worden.
    Het kleine meisje die wil dat je uit jouw hoofd gaat.
    Het kleine meisje die eindelijk gezien wil worden.
    Herkenning wil voor wat ze heeft meegemaakt.

    Ga eens uit jouw hoofd!!

    Dat is het enige wat ze wil.
    Niet alles proberen te begrijpen en in gedachten te schieten.
    Te proberen verklaren waarom dingen zo zijn.

    Juist te voelen wat er mag zijn!
    Contact te maken met het hele lichaam,
    de energie weer laten stromen.
    Alles volledig toe te laten.

    O, wat is dat spannend.

    Iemand zo dichtbij laten komen.
    Iemand die al jouw gevoelens mag zien.
    Iemand die diep in jouw hart kijkt.
    Ook kan zien wat jouw diepste hartenwens is!!

    Om daar bij te komen heb je de muur af te breken.

    Dat zijn al die overtuigingen dat je iets niet kan.
    Dat zijn die gedachten dat je niet goed genoeg bent.
    Dat zijn die gevoelens die je tegenhouden om jezelf te zijn!

    Op het moment dat je het gevoel toe laat komt alles in beweging.

    Het gevoel wat je zoveel jaren al bij je hebt gedragen.
    De tranen die je al jaren had weggestopt, vloeien over de wangen.
    Het paard komt liefdevol naast je staan en je mag tegen haar aanleunen.
    Je voelt ineens dat je niet alleen bent, maar juist samen.

    Samen het verwerken wat er is, de herinneringen die naar boven kwamen.
    Iets wat je nog nooit aan een ander had verteld, daar was ineens de ruimte voor.

    Niet meer inhouden,
    niet meer wegstoppen en verstoppen.
    Het was tijd.
    Tijd dat het opengebroken mocht worden.
    Tijd dat er verandering mocht plaats vinden.
    Tijd dat er een last van jouw schouders af viel.

    Niet alleen, maar samen.

    De impact van een paard.
    Geen woorden nodig!

  • Rozengeur en Maneschijn

    Het liefst wilde ik een paardenterm als titel erin gooien.
    Ik kan je zeggen dat het soms niet echt makkelijk is om dat te bedenken zonder dat je gelijk rijtechnische termen erin hebt te gooien.

    Daarom heb ik gekozen voor Rozengeur en Maneschijn.

    Waar veel mensen niet bij stil staan is dat het houden van paarden niet altijd makkelijk is.
    Je hebt momenten dat het geweldig is!

    Vooral als de verbinding tussen jou en het paard klopt.
    Dat is iets magisch.
    Het kan op verschillende momenten zijn.
    De ene keer als je het paard aan het poetsen bent, de andere keer als je aan het rijden bent. Of als het paard je iets duidelijk wil maken.

    Wat als dat magische er niet is?
    Hoe ga je om als je bang voor het paard bent?
    Wat doe je als de klik er even niet is?


    En het plezier van het hebben van een paard ineens als sneeuw voor de zon verdwijnt.

    Maar de rekeningen wel voorbij ziet komen.
    Met lood in de schoenen ga je naar stal, omdat je jezelf verplicht voelt om toch te gaan. Want je betaald er toch voor.
    Dan ben je met het paard bezig en dan doet het paard niet wat jij wil!
    Je wilt graag liefdevol naar het paard zijn, gewoon omdat het paard jou zoveel heeft gegeven.

    In plaats daarvan ben je boos, verdrietig en teleurgesteld.

    Eenmaal thuis voel je jezelf schuldig.
    Schuldig omdat je niet echt hebt genoten.
    Geen echte verbinding hebt kunnen maken.

    Wat het dan nog erger maakt?

    Als je op stal komt en het paard draait zich van je weg.
    Je voelt je afgewezen. Niet een klein beetje. Je voelt het helemaal tot het binnenste van de kern.

    Eerlijk gezegd heb ik dat ook mee gemaakt.
    Soms nog ben ik de verbinding kwijt met het paard.

    Steeds vaker weet ik ook dat het niet ligt aan het paard.
    Maar het ligt aan jezelf als persoon.

    Denk je namelijk werkelijk waar dat een paard jou zomaar zou afwijzen?
    Jouw echt verdriet wil aan doen op die manier?

    In de kern is een paard puur en liefdevol.
    Een paard is werkelijk wie die is.
    Natuurlijk kan ook een paard veranderen.
    Dat komt ook voort uit ervaringen en hoe je met het paard om gaat.

    Diverse jaren geleden was ik helemaal de weg kwijt met mijn paard.
    Ik was echt bang.
    Zij was en is een van de liefste paarden die ik ken.
    Anderen om mij heen zeggen dat ook, zelfs klanten.
    Er was een moment dat ik nauwelijks met haar kon wandelen of ze stond al te steigeren.

    Was het om mij te pesten? NEE, natuurlijk niet.
    Deed ze het expres? NEE, echt niet.

    Het kwam namelijk door mij. Mijn energie was niet goed.
    En wil een paard bij iemand zijn waarvan de energie niet goed is.
    Paarden rennen daar juist van weg.

    Waarom?
    Omdat je voor hun dan niet veilig bent.
    Alles waarbij ze niet veilig zijn, is de kans op overleven kleiner.

    Wat had ik er van te leren?

    Ik had helemaal terug te gaan naar de basis.
    De basis was opnieuw te leren voelen en stil te staan bij mezelf.
    Daarnaast erkennen dat ik bang was.
    Wat was ik bang. Niet alleen voor mijn paard, maar ook voor alles wat ik had weggestopt!!

    Stap voor stap leerde we elkaar op een andere manier weer kennen.
    We waren samen helemaal terug gegaan naar de basis.
    Het poetsen, samen wandelen, hulp om er weer op te gaan zitten en te gaan rijden.

    Is alles nu rozengeur en maneschijn?
    Natuurlijk hebben we zo onze gezamenlijke momenten.
    Dat ik graag wil dat ze iets doet en het niet gebeurt.
    Ik daardoor echt boos wordt of teleurgesteld ben.

    Het inzicht is er wel sneller.
    De band is er wel veel sterker door geworden!

    Als je dan samen een buitenrit kan maken en volop van de vrijheid kan genieten, helemaal een.
    Dan is dat wel de kers op de taart!

  • Niets is verandert

    Soms lijkt het net alsof er niks is verandert.
    Zelfs als je zoveel hebt gedaan in die tussentijd.

    Het moment van een depressie naar nu.

    Het liefst wil je dan om je heen zien wat er verandert is.
    Het liefst in grote dingen.

    Waar de verandering plaats vindt is juist in jezelf.

    Als ik kijk naar het moment dat ik in de depressie terecht was gekomen en naar nu. Dan is er een wereld van verschil!!
    Ik ben echt niet diegene die ik toen was.
    Ik heb zoveel geleerd op zoveel vlakken.

    Soms heb je daar echt een bevestiging in nodig.

    Dan is daar het moment.
    Het moment dat je anderen kan inspireren om hun hart open te zetten.
    Het moment dat ze durven te vertellen wat er speelt.
    Het moment dat je iemand kan helpen midden in een depressie.

    Als ik nu terug kijk was het een hele zware periode.

    Niet alleen voor mezelf, maar juist ook voor de mensen om mij heen.
    Wat heb ik mij geschaamd gevoeld. Ik durfte daarom niks te zeggen.
    Niet te zeggen dat het niet goed met mij ging.
    Niet te zeggen dat ik aan zelfdoding dacht en depressief was.

    Vooral mezelf alleen voelde.

    Uit een depressie, burn-out komen is hetzelfde als opnieuw leren lopen.
    Het afscheid nemen van wie je was en wie je wilt zijn.
    Omarmen wie je bent en gaan zien hoe mooi je bent zoals je bent.

    Ik ervaar nog steeds mensen die geschokt zijn als ze het horen of lezen.
    Dat was zelfs dit weekend nog aan de orde geweest.
    Iemand die mij al heel lang kende en het niet wist.
    Iemand die ik in mijn hart had toegelaten, maar blijkbaar dat nog heel goed verbergen.

    Dat kon ik als de beste. Een masker opzetten.
    Alleen de mensen die heel dicht bij mij stonden zagen wel dat het minder goed ging. Wisten niet hoe diep ik zat!!

    Ik verstopte in mijn kamer of bij de paarden.
    Als er niemand was huilde ik.
    Huilde ik alles eruit.
    Ik stond regelmatig tegen mijn paarden aangeleund.
    Als ik enigzins een geluid hoorde, veegde ik mijn tranen weg.
    Ze mochten er niet zijn. Alles ging toch goed.

    Want ik was toch niet ziek. Ik had nog steeds het leven.
    Ik kon iedere dag het bed uitkomen.
    Ik verplichte om maar te genieten van dingen, terwijl van binnen dat niet lukte.

    Alles wat ik toen had meegemaakt, is mijn drijfveer voor nu.
    Mijn missie is alles bespreekbaar maken.


    Daar is lef voor nodig.
    Het zelfs doen, ook als je het niet nog niet kan zien wat de uitwerking is.
    Dat laatste is vaak het allermoelijkste!!!

    Net zoals dat ik niet weet wie het leest en waar het terecht komt wat ik schrijf.
    Het is vertrouwen dat het bij de juiste terecht komt.

    Als jij nu in een depressie zit, te maken hebt met een burn-out, iemand hebt verloren of welke zware periode dan ook.

    Dan wil ik graag tegen jou zeggen:

    Er is hoop als je de ene stap na de andere stap!!!
    Je bent krachtiger dan je denkt.

    Wees niet meer bang en vraag om hulp!

    Dit lied had mij geïinspireerd om deze blog te schrijven.

  • Geen woorden

    Ik weet het nu nog even niet.

    Het liefst wil je er de juiste woorden aangeven.
    De juiste woorden aan wat er nu allemaal gebeurt.
    Gebeurt in de wereld.

    Eerlijk heb ook ik er geen woorden voor.

    Het liefst wil je zeggen dat alles goed komt.
    Het liefst wil je zeggen dat er niks aan de hand is.
    Het liefst wil je dat het een film is en je het einde al weet.

    Misschien is dat juist de bedoeling.
    Er juist even geen woorden aan te geven.

    Gewoon even stil zijn.
    Gewoon even wachten totdat de antwoorden mogen komen.
    Gewoon even zijn.


    De afgelopen dagen was ik even niet bezig met wat er in de wereld gebeurde.
    Ik was vooral aan het genieten.
    Genieten van de paarden, van de natuur, van mensen om mij heen.
    Lekker eten, de sauna, een televisieserie kijken.

    Want ik wilde er even geen woorden aangeven.
    Ik wilde gewoon even Lotte zijn.

    Niet Lotte die sterk moet zijn.
    Niet Lotte die constant moet opletten.
    Niet Lotte dat bij alles moet blijven nadenken of iets wel kan of mag.
    Niet Lotte die haar gevoelens in moest houden.
    Niet Lotte die bang is voor dingen.


    Gewoon Lotte die van het leven wil genieten. Vrij van schuldgevoel.

    De afgelopen dagen was ik heel open en had ik oprechte verbinding met anderen en met mezelf.
    Ik was niet meer bang.

    Tot gisteren.
    Gisteren kwam daar de realiteit.
    Wat zover weg leek, staat op de deur te kloppen.
    Onzichtbaar maar iets wat zichtbaar jouw leven op zijn kop kan zetten.
    Wat nu ook bij veel mensen gebeurt.
    Regels die neergelegd worden.

    Dingen die eerder zo normaal zijn, maken ineens plaats voor dingen die niet mogen.

    Weet je: Ik heb er geen woorden voor.

    Ondertussen heb ik geprobeerd om er wel woorden aan te geven.
    Over hoe ik mij voel, maar het uitdrukken dat is nu bijna niet te doen.
    Ik weet het nu nog even niet.

    Daarom ben ik graag bij de paarden.
    Zij helpen mij om het nu wel te gaan begrijpen en zetten mij weer met beide benen op de grond.
    Daar hoef ik geen woorden ergens aan te geven. Ze zien gelijk wat er speelt!
    In zo’n situatie mag ik ook even tegen ze aanhangen.
    Als er tranen komen ze de ruimte geven, gewoon omdat het kan.

    Als je dit ziet, daar wordt je toch happy van?

  • Even thuis.

    Dit keer niet live tussen de paarden, juist omringt door allemaal foto’s van de paarden.

    Een periode was alles van de wand.
    Geen foto’s van mezelf, geen foto’s van de paarden.
    Helemaal niks!
    Het deed mij zeer om ze te zien.

    Juist door dat te doen, laat je ook de mooie herinneringen niet toe.
    Daarom zijn ups en downs juist echt nodig.

    Als je downs hebt dan waardeer je de ups ook!
    Dan is het belangrijk om het verdriet ook toe te laten.
    En alle andere emoties die daarbij komen kijken.

    Dat kan je helen door jouw verhaal te delen.
    Dat kan op verschillende vlakken.
    Zoals ik ook wel benoemde in de vlog hieronder.

  • Gelukkig samen.

    Een paard is zo gekocht of gefokt.
    Daarna begint alles pas.

    Je hebt verschillende spullen nodig.
    De juiste stalling en de juiste mensen om je heen.

    In het begin is het net alsof je op een roze wolk zit.
    Je bent van ieder ding aan het genieten.
    Ieder moment dat je samen weer iets nieuws leert is dan echt een overwinning.

    Na een tijd zijn die momenten steeds zeldzamer.
    De dingen gaan zoals ze gaan. In plaats van samen te groeien, lijkt het wel alsof jullie tot stil stand zijn gekomen.
    Je wilt graag verder of nog beter en ineens lukt dat niet meer.

    Eerder werden jullie samen wel gezien. Je kreeg te horen hoe geweldig jullie het samen deden.

    Ineens is het stil………….
    Niemand die jullie positief aanmoedigen. Niemand die tegen jullie zeggen wat jullie goed doen. Niemand die ziet dat jullie een leuke combinatie zijn.

    Het heeft plaats gemaakt voor wat jullie samen allemaal nog beter kunnen of moeten. Jullie hebben het altijd anders te doen. Jullie hebben je samen aan te passen aan wat er is.

    Na een tijd verdwijnt de sprankeling tussen beide.
    De een heeft minder zin om te komen. De ander wil niet meer gereden worden. Zelfs tot onbegrip en angst aan toe.

    Dan is er een moment.
    Slechts een moment, een keuze.

    Gaan jullie nog voor elkaar of nemen jullie afscheid.

    Mijn keuze samen met de paarden was er echt voor te gaan.
    Hoe moeilijk dat ook was.
    Het was namelijk ontzettend veel stappen terug zetten.
    In plaats te focussen op waar ik met de paarden wilde zijn en het rijden.
    Was het focussen op waar hadden we samen plezier in.
    Waar kregen we beide energie van.
    Hoe konden we dichterbij elkaar komen.

    Het allermoeilijkste was de mening van anderen opzij te zetten.

    Het ging namelijk niet om hun en hoe hun vonden dat we het moesten doen.

    Nee, het ging om ons. Wij, samen. Hoe we weer konden genieten.
    Konden genieten van het leven samen.
    Hoe we samen weer geluk konden ervaren.
    Vooral hoe we weer met elkaar in verbinding konden gaan.
    Zoals we die van eerder kende.

    Dat was op de ongewone paden bewegen.
    Dagen niet rijden, niks verwachten. Juist gewoon zijn!
    Meer was er niet nodig. Meer hadden wij niet nodig.
    De band werd sterker dan daarvoor.
    Soms is er even een terugval. Dan is het goed om weer even te kijken waar we vandaan zijn gekomen en waar we nu staan.

    Als jullie samen gelukkig zijn, is de wereld dan niet veel mooier?

    Samen naar het strand, ultiem geluk!

Website design door: The Imagineering Suite ┬ę 2020