Skip to Content

Blog & Vlog

Op deze pagina vind je blogs en vlogs waarin ik uitwijdt over mijn werk als paardencoach en wat ik persoonlijk meemaak en mee heb gemaakt. Ik wens je veel leesplezier!


  • Mijn verhaal.

    Soms ben je zo druk. Druk om de juiste woorden te vinden.
    Druk om de juiste dingen te doen.

    Als vloggen niet lukt, dan vertel je jouw eigen verhaal.

    Dat je eigenlijk uit het oog verliest waar het echt om gaat.
    Dat is jezelf zijn en de passie delen die je hebt.

    Het zat er al een tijdje aan te komen.
    Hoe ik dat vorm had te geven dat wist ik eigenlijk niet.
    Ik voelde dat het niet meer klopte.
    Het klopte niet omdat ik soms langere tijd bezig was om een vlog op te nemen en het nog niet goed vond.

    Ik wilde dat het recht uit mijn hart kwam.

    Zo besloot ik om het anders te doen. Dit keer deel ik mijn verhaal.
    De eerste keer paardencoaching voor mezelf.
    Iets wat ik niet had gepland dat gebeurde.

    Wil je weten wat? Kijk dan naar de vlog.
    Wil je graag meer zien dan kan je ons volgen op youtube.

  • Bewondering

    Soms heb je van die momenten dat je heel stil kan zijn en dat iemand je echt raakt.

    Daar stonden we dan samen met een paard midden op de hei.
    De tranen die over onze wangen heen rolde.

    Ze vertelde dat ze haar gevoelens niet meer weg stopte voor haar kinderen.
    Dat ze aan hun ook vertelde dat ze verdrietig is en dat ze dan de tranen laat gaan.

    Het enige wat ik kon was mijn bewondering uit spreken.

    Jaren lang heb ik in de kinderopvang gewerkt en nu naast de paardencoaching doe ik dat nog steeds regelmatig.
    Daar zie ik echt soms kinderen die zelfs nog geen eens 1 jaar oud zijn stoeien met hun gevoelens.

    Dat ze hun tranen weg duwen en de boosheid niet echt toe laten.
    Zelfs geen knuffel willen als ze verdrietig zijn. De volwassenen wegduwen.
    Als ze het wel toelaten en het gevoel er mag zijn, dan zie je ze volledig ontspannen.

    Eindelijk kunnen ze los laten, wat ze al een tijd bij zich dragen.

    Loslaten wat niet van hun is.
    Erkenning krijgen voor wie ze zijn en voor het gevoel wat ze ervaren.

    Hoe meer ik met mensen en met paarden werk, hoe meer ik ook merk dat het belangrijk is om ook bij mensen en bij paarden die erkenning te geven.

    Hoe vaak moet je niet het gevoel aan de kant zetten?

    Als paardeneigenaar en ook als paardencoach wil je niet zo snel laten zien dat je angst hebt of dat er een ander gevoel aanwezig is.
    Omdat je namelijk het idee hebt dat de ander je dan als zwak kan zien.

    Steeds vaker ben ik er achter gekomen dat het juist belangrijk is om jezelf uit te spreken.

    Waarom?

    Omdat er dan een soort ontspanning in het systeem komt.
    Vaak gevolgd met een soort zucht.
    Het breekt ook vaak het ijs tussen 2 personen of tussen de mens en het paard.
    Er komt dan wederzijds begrip en herkenning.

    In de wereld is er soms al zoveel spanning en stress voelbaar.
    Vooral op dit moment is er zoveel gaande.
    Dan is het fijn als er juist de ruimte is en erkenning is voor gevoelens voor mensen en paarden.
    Dit is vooral voor Hoogsensitieve mensen en paarden heel belangrijk.

    Dan haal je namelijk de deksel af van een snelkookpan.

    Op het moment dat je alle gevoelens op kropt dan is er een moment dat het lichaam, het hoofd en de ziel het nodig heeft om dat vrij te maken.
    Het is dan wachten wanneer het gaat gebeuren.

    Hoe mooi zou het zijn als we dat met z’n allen kunnen voorkomen!

    Dat kinderen al op jonge leeftijd leren dat gevoelens erbij horen en dat je je niet hoeft te schamen ervoor.
    Het juist de ruimte te geven.

    Zo was het ook afgelopen zaterdag voor het paard Giggy en mezelf.
    Voor het eerst ging ze alleen mee. Ik vond het peroonlijk spannend en ik merkte aan alles dat ze dat ook had.
    Door het te herkennen en te erkennen dat het zo is. De signalen te zien van de ander en elkaar te helpen om de ontspanning te vinden, kan je een vertrouwensband opbouwen.

    Je kan daarbij ook aangeven wat je van de ander nodig hebt, eigen ruimte innemen en grenzen stellen.

    Het mooie was dat het zo zichtbaar was bij het paard, bij de klant en bij mij.

    Het toppunt was dat niet ik, maar zij het paard in de trailer had gezet.

    Voor een niet paardenkenner is dat het ultieme vertrouwen wat je in elkaar hebt.

  • Sterf niet met mij mee.

    Daar zat ik dan naast een levensloze lichaam.

    Een lichaam waar ik zo vaak tegen aan had geleund.
    Een lichaam die mij warmte en liefde had gegeven.
    Een lichaam die ondanks alles er voor mij was.

    Het moment herinner ik mij nog als de dag van gisteren.

    Ze liet nog even zien we ze was.
    Vol kracht en energie.
    Vol levenslust.
    Zoals ik haar had leren kennen op alle fronten.

    Daar was het moment om afscheid te nemen.
    Het lichaam was op. Het lichaam kon niet meer.
    Haar hoofd en ziel wilde ergens wel.
    Ze wist ook dat het tijd was.

    De laatste week voor haar overlijden had ze namelijk laten zien dat ze op was.
    Zij had mij nodig net zoals ik haar nodig had.
    Even volledig samen zijn.
    De tijd vergeten en het enige wat belangrijk was:

    Onze verbinding.

    Er hoefde niks gezegd worden.
    Er moest helemaal niks.
    Gewoon zijn.

    Het was zo voelbaar hoe verbonden we waren.

    De laatste dag, uur, minuut en seconden waren heel heftig.
    Maar ook juist zo mooi.

    Het laatste wat ik voor haar kon doen, was er voor haar te zijn.
    Ook toen het tijd was om over te gaan. Om de aarde te verlaten.
    In volle waardigheid!

    Zoals ik ook zou willen overgaan. Met geliefde om mij heen.

    De jaren erna kwam het schuldgevoel, het verdriet, de boosheid.
    Zij had een verwonding opgelopen door mijn onoplettendheid.
    Doordat ik er even niet was en daarna luisterde naar een ander.

    Een ander die het goed bedoelde.

    Ik was diegene die haar de ellende had gebracht.
    De pijn die ze had door moeten staan.
    Dat had ik jaren lang weggestopt.

    Er was niemand om mee te praten.
    Niemand die begreep hoe het was om een geliefde te verliezen.
    Vooral niet omdat het over een paard ging.

    Het was gewoon overgaan in de orde van de dag.

    Dat was wat ik deed.
    Soms kwam ze nog wel voorbij.
    De beelden van haar overlijden.
    De momenten samen.
    Ik zag haar ook in haar dochters.

    Ergens was het heel mooi, maar het gaf ook verdriet.

    Het liefst wilde ik het uitschreeuwen.
    Het liefst wilde ik zeggen: Zie mijn pijn en mijn verdriet.
    Dat kon ik niet. Ik lijdde in stilte.
    Totdat ik niet langer meer kon en niet meer wilde lijden.

    Het was de keuze tussen de dood of echt te gaan leven.

    Waar ik daarvoor niet bij stil stond:

    Ik had het gevoel dat ik het haar verschuldigd was om te presteren.
    Presteren met haar nakomelingen.
    Ze moesten in de sport hoge ogen gooien.
    Ze moesten alles kunnen.
    Vooral moest ik het doen. Haar nalatenschap niet voor niks te laten zijn.
    Daarin zat juist mijn verstrikking.

    Wat het allerbelangrijkste was, wat Iggy mij had willen leren!!

    Was tijd samen door te brengen.
    Samen zijn, samen te genieten, samen uitdagingen aan gaan.
    Elkaar daarin te vertrouwen en elkaar opbouwen in plaats van afbreken.

    Het mooie was:
    Toen ik niet bezig was met presteren, maar juist met het genieten.
    Alsof iedere dag de laatste kon zijn.
    Hadden we samen ineens winstpunten en prijzen.
    Juist omdat ik alles los liet en niet krampachtig vast hield.
    Zij daarin de ruimte kreeg om te groeien en zichzelf te laten zien.

    Dit weekend mocht ik herinnert worden aan dat stuk.
    Vooral waar het leven om draait.
    De woorden: Sterf niet met mij mee, want dan heb je er niks van begrepen.
    Onbewust had ik daar wel voor gekozen.

    Het leven draait in oprecht er te zijn, in verbinding.

    Niet om alles eromheen.

    Voor mij ook een reminder.
    Iets wat ik iedere keer weer tegen mezelf mag zeggen!

    Dankjewel Iggy!

    Dankjewel Iggy.
  • Ergens inpassen

    Weet je hoeveel jaren ik mijn best heb gedaan om ergens in te passen.
    In een groep, in een ideaalbeeld, in een vriendschap, in een werksituatie.

    Keer op keer ging het mis.
    Keer op keer lukte het mij maar niet om erbij te passen.

    Hoe ik ook mijn best deed!

    Ik zette alles aan de kant om het voor elkaar te krijgen.
    Ik keek wat de ander deed en dat ging ik dan ook doen.
    Ik deed andere kleding aan om er bij te horen.
    Ik wachtte af totdat de ander iets ging doen.
    Ik durfte geen stap meer te zetten en niks meer te zeggen zonder goedkeuring van een ander.

    In het begin ging het vaak heel goed en na een tijd ging het mis.

    Want ik was niet diegene die de ander voor ogen had.
    Ik kreeg te horen wat ik nog meer moest aanpassen om erbij te horen.

    Daar ging ik weer.
    Opnieuw mezelf maar aanpassen om in het systeem te passen.

    Als je dat lang genoeg doet dan gaat het echt mis!

    Dat ging het. Niet een heel klein beetje!
    Ik had zo lang mijn best gedaan om in te passen, dat ik mezelf totaal kwijt was. Dat mijn lichaam, mijn hoofd het hadden overgenomen van mijn gevoel.

    Ja, er waren natuurlijk ook een aantal momenten dat ik even niet aan pastte. Dat waren de momenten dat ik het gevoel had dat er onrecht plaats vond. Dan kon ik het ineens voor een ander opnemen!

    Waarom wilde ik toch zo graag ergens inpassen?

    Die vraag kwam steeds vaker naar voren tijdens de jaren uit het dal klimmen. Bij alle trainingen kwamen er stukjes naar voren en kon ik het niet aan elkaar plakken.
    De afgelopen weken is daar ook een beweging in gekomen.

    Zoveel jaar wilde ik ergens bij horen, gezien worden.

    Nu voelt het heel duidelijk.
    Ik hoef niet in een groep te passen of in een bepaalde baan.
    Ik heb juist te zijn wie ik ben en dat daar mijn geluk zit.

    Het bijzondere is dat er juist daardoor wonderen gebeuren.

    Ineens komen er hele mooie mensen op mijn pad waarbij ik volledig mezelf kan zijn en andersom.
    Word ik gezien wie ik echt ben.

    Daarnaast is Nee zeggen steeds makkelijker geworden.
    Durf ik te vragen wat ik nodig heb in het leven.

    Wat er voor nodig was?

    Dat ik mezelf te verliezen had, om echt te zien wie ik iedere dag wil zijn!!

    Heb ik in die tijd alles liefdevol gedaan.
    Nee, zeker niet.
    Ik heb oprecht ook mensen gekwetst.
    Ik ben niet aardig geweest en heb dingen gedaan waar ik achteraf spijt van heb gehad. Ik weet ook dat ik mezelf daarin te vergeven had.
    Ik ben tegen adviezen van anderen in gegaan en mijn gevoel gevolgd. Hoe moeilijk dat ook was.

    Als je jezelf wilt zijn, heb je namelijk soms afscheid te nemen van wat eerder bij jou pastte. Dat geld voor werk, vriendschappen, geliefden en dergelijke.

    Het leven gaat over jezelf zijn en niet om ergens in te passen!

    Het leven gaat over jezelf zijn!
  • Jezelf verliezen.

    Eerlijk gezegd ben ik zelf soms de weg kwijt.
    Weet ik soms even niet wat ik heb te doen, om daarna het heel zeker te weten welk pad ik heb te lopen.

    Het lijkt dan alsof ik mezelf verloren ben in de grote wereld waarin we leven. Ik voel mij dan heel klein en nietig in deze wereld.
    Vooral als je voelt wat er allemaal in de wereld gebeurt.

    Er was een ander moment dat ik mezelf heel nietig voelde en dat was het moment dat de dood in mijn leven kwam.
    Het afscheid nemen van iemand die heel dicht bij mij stond.

    Iedereen denkt dan gelijk aan een mens. Voor mij was het mijn paard Giggy.
    Het staat in mijn geheugen gegrift hoe zij op de grond neerkwam en haar laatste adem uit blaasde.
    Ineens was de grond onder mijn voeten verdwenen en ik voelde mij zo klein en alleen.

    Ineens voelde ik mij verloren.

    Gelukkig was daar iemand die mij kon opvangen. Zij zei niks en gaf mij een knuffel. Op dat moment was er niks meer nodig dan dat.

    Nu 9 jaar later komt dat nog regelmatig voorbij.

    Het gevoel van jezelf verliezen.
    Dat je door iets wat in het leven plaats vindt, je ineens jezelf kan verliezen.
    Iets wat een ander gezegd heeft, iets wat een ander gedaan heeft, iets wat je zelf wel of niet gedaan hebt.

    Het liefst stop je dat gevoel weg.

    Het mag er niet zijn, want je moet altijd maar krachtig zijn.
    Weet je dat je juist krachtig bent als je juist ook dat durft uit te spreken.
    Dat je laat zien dat het ook niet erg is om jezelf verloren te voelen.

    Want juist dat moment kan je namelijk in zien en voelen wat je echt nodig hebt. Vaak is dat veel minder dan je denkt en weet je dat zelf wel.

    Een van de dingen die je dan doet is twijfelen aan jezelf. Heb ik het wel goed gedaan?
    Vooral als anderen daar nog iets over vinden, hun mening geven.
    Dat kan je aan het twijfelen brengen.

    Ja, je zal soms een ander kwetsen!

    Als je alleen bezig bent met rekening met de ander te houden dan verlies je jezelf! Daarbij zal je uiteindelijk jezelf kwetsen.

    Het leven is daar niet voor gemaakt. Het leven is om geleefd te worden.
    Met vallen en opstaan. Met fijne ervaringen en uitdagingen.
    Daarbij mag je zeker jezelf soms echt verliezen. Omdat ook jij verandert in wie je bent en wat jij nodig hebt!

    Ga ik daarom alleen schrijven over alle geweldige dingen die ik mee maak.
    NEE.
    Ik ben liever iemand die de waarheid spreekt!
    Mezelf laat zien zoals ik echt ben.
    Omdat ik geloof dat daar de kracht in zit om een voorbeeld voor anderen te zijn.
    Een een ander te kunnen en mogen helpen.

    Hopelijk durf jij het ook te omarmen als je het gevoel hebt dat je jezelf verloren bent.

  • Mag je er zijn?

    Zoveel jaren geworsteld met de vraag of ik er mocht zijn.

    Mocht ik er wel zijn.
    Want jaren lang voelde ik mezelf niet gezien.
    Wat ik ook deed. Wat ik ook zei. Hoe ik anderen liet voelen.
    Voor wie ik ook op kwam.

    Als kind was ik vaak heel stil en was ik meer op de achtergrond.
    Daardoor werd ik onzichtbaar.
    Ik was niet mooi genoeg, niet goed genoeg, niet leuk genoeg.

    Hoe meer dat gebeurde, hoe onzichtbaarder ik mij maakte!

    Jaren lang ben ik alleen geweest.
    En had ik het gevoel dat alles aan mij voorbij ging.
    Het gekke was dat het vaak ook nog gebeurde.
    Op het moment dat ik wel werd gezien, waren de momenten dat ik heel boos was.
    Of de momenten dat ik iets niet goed deed.

    Waardoor de angst groeide om wel wat te doen en mezelf te laten zien.

    Het verstoppen werd een tweede natuur!

    Terwijl het enige waar ik naar verlangde was gezien worden.
    Gezien worden voor wie ik echt was, niet alleen de negatieve dingen.

    Geloof mij ik heb echt mijn best gedaan om gezien te worden.
    Regelmatig deed ik heel uitbundig in de hoop dat iemand mij zag.

    Want ik voelde mij nooit goed genoeg en nooit gezien.

    Het had juist het tegenovergestelde effect.
    Ik werd gezien, maar ik ging steeds verder van mezelf af.
    Het was een schreeuw die van binnenuit kwam en niemand die het zag of hoorde.
    Het gevoel van eenzaamheid werd nog sterker.

    Er was een dieptepunt nodig om verandering te brengen!

    Door het stap voor stap er uit te klimmen. En de weg was heel lang!
    Ik leerde dat het niet ging of een ander mij zou zien en mij een bevestiging zou geven dat ik er mag zijn.

    Het was juist belangrijk dat ik het aan mezelf kon geven.
    In alle lagen kon zeggen:

    JA, IK MAG ER ZIJN!!

    Want ik ben waardevol!

    Ook als het minder gaat, ook als je een fout hebt gemaakt.
    Ook als de keuze die je hebt gemaakt niet zo slim was.

    Dat is namelijk zelfliefde, vertrouwen en geloof!

    Alles begint door in de spiegel te kijken en naar de waarheid.
    Hoe pijnlijk het ook is.
    Door daar doorheen te gaan kan je een voorbeeld voor anderen zijn!

    Zelfs door dit te schrijven voel ik een traan, want ik weet ook dat ik niet de enige ben! Het zo lang een overtuiging is geweest.

    God weet wat er dan allemaal op jouw pad komt!

    Jij bent waardevol voor wie je bent!
  • Alles heeft een reden.

    Het laatste half jaar ben ik zo dankbaar dat Tom de vlogs verder monteert en af maakt.
    Dit keer werd ik uitgedaagd om het zelf te doen.

    Want Tom is heerlijk aan het genieten van zijn vakantie!!

    Dit keer is het dus anders dan je van mij gewend bent.

    Ik geloof persoonlijk dat alles een reden heeft en ook dit.
    Door de jaren heen met diverse ups en downs leer je dat heel goed.
    Vooral de downs geven veel inzichten.

    Tijdens de downs is dat soms moeilijk te geloven!

    Je leert dan vooral te waarderen wat je hebt en dankbaar te zijn voor wie je bent. Je gaat stil staan bij hoe je je wilt voelen.

    Daarnaast is het ook goed om te weten dat je zelf dingen kan veranderen.
    Veranderen hoe je tegen de dingen aan kijkt, hoe je naar jezelf kijkt en naar de wereld. Vooral hoe je jezelf wilt voelen.

    Zoals je wel kan zien is het monteren minder mijn kwaliteit en ben ik meer van het coachen. Waaronder paardencoaching.

  • Geen woorden, maar voelen.

    Het gekke is dat je als mens heel vaak dingen wilt uitleggen.
    Dat heb ik persoonlijk ook.

    Sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen.

    Vooral als je overvallen wordt door een bepaald gevoel en je ineens anders bent dan normaal.
    Het ene moment gaat het goed en ben je heel vrolijk.
    Het andere moment ben je heel boos en gefrustreerd.

    Ergens wil je er dan woorden aangeven.
    Want op die manier probeer je te begrijpen wat er door jezelf heen gaat.
    Het hoofd wil namelijk begrijpen wat er gebeurt.
    Omdat het niet het gevoel herkent.
    Het systeem gaat het gevoel naast oude ervaringen leggen, om het overzichtelijker en duidelijker te maken.

    Het lijkt net alsof je de weg kwijt bent.

    Een van de meest voorkomende dingen die je als mens doet is er met anderen over te hebben. Om los te komen van het gevoel wat door je heen gaat. Het gevoel wat je niet herkent en er meer duidelijkheid in te creeëren.

    Regelmatig kan dat juist het tegengestelde effect hebben.
    Waardoor je er nog minder van begrijpt.

    Wat heb je dan te doen?

    Het gevoel wat door je heen gaat juist de ruimte te geven. Er vooral niet tegen te vechten. Het er gewoon te laten zijn.
    Op een ander moment krijg je namelijk antwoord op de vraag waarom dat gevoel er is en wat het je wilde vertellen.

    Probeer er dan geen woorden aan te geven, maar ga juist voelen.

    Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan!

    Daarom leg ik het graag uit door een voorbeeld te geven van mezelf.

    Zelf had ik eerder altijd het gevoel dat ik de enige was die dat zo ervaarde.
    Tijdens de jaren van persoonlijke ontwikkeling kwam ik steeds meer mensen tegen die hetzelfde ervaarde.

    Zoals je wel weet ben ik echt een dierenliefhebber.

    Terwijl ik dit op schrijf voel ik ook wel een soort schaamte/ schuldgevoel om het te vertellen.
    Ik denk dat het goed is om het juist te benoemen.
    Ik hou ontzettend van mijn paarden.

    Eerlijk gezegd ben ik soms ineens de weg kwijt.
    Met betrekking tot GIV3 paardencoaching en de paarden.

    Terwijl ik in het diepste weet dat het goed komt met beide en dat het tijd nodig heeft.
    Is er toch iets wat in mij zegt dat ik verder wil zijn.
    Meer mensen wil hebben geholpen, meer inkomsten, rijtechnisch verder wil zijn en dat ik vooral gezien wil worden voor wat ik kan.

    Ineens wordt ik overvallen door een bepaald gevoel. Het lijkt net alsof ik niet mezelf ben en ineens weet ik dan niet meer wat ik moet doen.
    Zonder dat ik het door heb krijg ik al diverse signalen.
    Mijn lichaam wat verstrakt, minder slaap, mijn gevoel wat meer buiten spel wordt gezet en mijn hoofd die het over wil nemen.

    Ineens wordt ik heel boos. Eerlijk gezegd heb ik dat ook wel bij de paarden.
    Vooral als ik weet dat ze iets kunnen en het niet doen.
    Dan kan ik soms echt onredelijk zijn. Liever wil ik dat niet, soms gebeurt het. Daarna voel ik echt schuldgevoelens en schaamte.
    Het lijkt dan wel of ik buiten mezelf ben.

    Wat gebeurt er dan?

    Tijdsdruk komt om de hoek kijken.
    De wens dat iets nu gewoon moet lukken en gebeuren.
    Vooral het gevoel wanneer pluk ik eindelijk de vruchten van al die jaren trainen.
    Vooral richt ik mij op het paard, in plaats van op mezelf.

    Wat ik dan echt te doen heb:
    Is 10 stappen terug!!
    Gewoon stil te gaan staan.
    Te voelen wat er is, wat mijn lichaam aangeeft en wat het paard wil laten zien.
    Stoppen met vechten.
    Alle verwachtingen los te laten.
    De tijd er voor te nemen.

    Is dat gemakkelijk?

    Nee, zeker niet. Het is juist zo belangrijk in deze tijd. Waarin we soms oprecht geleefd worden, waarin angst zo voelbaar is en eerlijkheid/ openheid niet altijd aanwezig is!!

    Wat daarbij vooral belangrijk is:

    Alles wat je denkt te moeten zijn, ga voelen!

    Succes en geluk komt van binnenuit.

  • Een Burn-out verandert jouw leven

    Een Burn-out daar zit je niet op te wachten!!

    Het verandert letterlijk jouw leven.

    Ik moet toegeven:
    Toen ik er midden in zat was ik er niet positief over.
    Ik wilde liever dat het gewoon klaar was en dat ik weer normaal kon functioneren in deze wereld.


    Na een langere periode was ik er echt klaar mee.

    Terwijl iedereen genoeg energie had en heel veel verschillende dingen kon doen. Lag ik nog regelmatig op bed of kon mijn hoofd het niet verwerken.
    Of voelde ik mijn emoties alle kanten op gaan.

    Als ik nu terug kijk vind ik juist die momenten zo belangrijk!

    Die tijd heb ik geleerd welke signalen mijn lichaam aan geeft, wat mijn hoofd doet en wat mijn emoties doen als ik niet luisterde naar wie ik werkelijk ben en waar ik energie van krijg.

    Als persoon vind ik mezelf heel erg verandert.

    In het begin zag ik het niet. Ik dacht dat ik nog steeds dezelfde persoon was.
    Het is ook heel lastig om die verandering te zien als de rest om jou heen nog niet een bevestiging is van die verandering.

    Waarbij ik het wel zag waren de paarden.

    Het hoofd tegen je aan leggen, meelopen en wachten op aanwijzingen van mij. Het zelf in kunnen laden van een paard en uiteindelijk 2 paarden.
    Als ze angstig zijn naar mij kijken wat er gedaan mag worden.
    Dat ze naar mij toe kwamen lopen en graag bij mij wilde zijn.

    Daardoor veranderde ik nog meer!

    Ik leerde de leiding te nemen, eigen regie te hebben.
    In plaats van dat ik angstig zat te wachten totdat de ander wat ging doen.
    Ik volgen volgde steeds meer mijn gevoel.
    Als ik nu terug kijk heeft het mij op heel veel verschillende plekken gebracht en heb ik zoveel bijzondere dingen mogen ervaren!!

    Het allermooiste vind ik dat ik innerlijke rust ervaar!

    Weet een ding:
    Als je bij een paard angstig bent en afwachtend bent dan gaan zij de leiding nemen. Dit kan zelfs tot gevaarlijke situaties leiden!!

    Zo’n foto maken als hieronder dat kon eerder echt niet!!
    Ze kon namelijk ineens heel hard er van tussen gaan en je had dan 2 handen nodig om te blijven zitten!

    Een Burn-out is een uitnodiging om in de spiegel te kijken naar jezelf.
    Wat jij belangrijk vindt! Wie jij wilt zijn! Wat je in het leven wilt ervaren!
    Wat jouw doel is in jouw leven!

    De kans is groot dat je juist dingen hebt gedaan wat de wereld van jou verwacht!
    Je hebt juist los te laten wat een ander er van vindt en jouw hart te volgen.
    Op die manier kan je uit de Burn-out komen!

  • In verbinding met elkaar.

    Het bijzondere is dat ik persoonlijk ook iedere dag nog verrast wordt.
    Dit keer tijdens het opnemen van een aantal vlogs lieten de paarden Vjenta en Giggy iets moois zien.

    Ze lieten echt kuddegedrag zien.
    Eerst oprecht met elkaar in verbinding, elkaar kriebelen.
    Om daarna eigen ruimte in te nemen en een grens aan te geven.

    We mogen best wat liever zijn….

    Als mens zijn wij ook eigenlijk gewoon kuddedieren net zoals paarden.
    We hebben allemaal liefde nodig en bevestiging nodig van anderen.
    Daarnaast mogen we ook eigen ruimte innemen en grenzen aangeven.

    Belangrijk is dat het in balans is.

    Dat je jezelf kan zijn en jouw eigen ruimte in kan nemen. Op het juiste moment een ander toe te laten en hulp te vragen als het nodig is!
    Je hoeft het niet alleen te doen en dat hebben we wel op een bepaald moment in ons leven aangeleerd.

Website design door: The Imagineering Suite © 2020