Het is stil om je heen.
De telefoon staat uit.
Er is niemand om jou heen.
Behalve een paard.

Een paard die open staat voor jouw verhaal.
Een paard die reageert op wat jij te vertellen heeft.
Een paard die geen oordeel heeft, heel eerlijk is.
Een paard die jouw spanningen voelt.

Vooral een paard die heel eerlijk is, ook al wil je dat soms even niet.

Als je het namelijk toe laat wat het paard te vertellen heeft,
Dan raak je een dieper stuk in jezelf.

Een stuk die je al lange tijd niet hebt aangeraakt of naar gekeken hebt.
Een stuk wat oprecht aandacht vraagt zodat je verder kan.

Het liefst ga je in gevecht, stop je jouw hoofd in het zand.
Als het er niet is, dan hoef je er ook niks mee.
Want het is ook heel eng om er naar te kijken.
Om daarin te bewegen.

Want wat gebeurt er als je ineens dat stuk gaat aankijken.
Wat komt er dan nog meer naar boven?
Ben je dan wel sterk genoeg?
Kan je dan blijven functioneren als daarvoor?

Daar is het ineens weer:
Dit keer ben jij niet diegene die boos is, of frustraties heeft.
Dit keer is het paard die duidelijk aan geeft dat er wat is.
Als je er niks mee doet, dat je dan weer in een spiraal gaat terecht komen.
Dat je een punt gaat bereiken dat je niet meer op het paard durft te gaan zitten of úberhaupt niks meer durft met het paard.

Dan heb je 2 keuzes:
1. Je kan doorgaan en jouw hoofd in het zand blijven steken.
Waarvan je stiekem wel weet wat de uitkomst gaat zijn. Dat is niet echt een fijn vooruitzicht.
2. Je kan het onder ogen zien wat er is. Dat doe je door rust te pakken en te gaan voelen wat er echt speelt. Vooral ook kijken wat er echt speelt.

Dat laatste is ontzettend spannend.
Je gaat namelijk jezelf op een gebied bewegen wat je nog niet kent.
Je gaat dingen doen die je voor het eerst gaat ervaren.
Het allerbelangrijkste je gaat voelen wat je zo lang hebt weggestopt!

Ja ook ik vindt het soms heel spannend als er weer iets naar voren komt!
De drive die ik heb is dat ik van mijn paarden wil genieten.
Dat kan niet als er iets tussen staat!

Wat ik van mijn paarden verlang, heb ik ook van mezelf te verlangen.

Fotograaf Arnoud Kinderman