fbpx

Skip to Content

Blog & Vlog

Op deze pagina vind je blogs en vlogs waarin ik uitwijdt over mijn werk als paardencoach en wat ik persoonlijk meemaak en mee heb gemaakt. Ik wens je veel leesplezier!

  • Angst als hindernis

    Soms kan het iets heel simpels zijn.

    Voordat er überhaupt een hindernis in de bak komt, zijn er al diverse gevoelens door het lichaam heen gegaan.
    Om maar niet eens stil te staan bij alle gedachten die nog voorbij komen en de spierspanning die soms niet altijd zichtbaar zijn.

    Zo werkt het in het hele leven!

    We denken al aan iets en er kan al een soort angst ontstaan.
    Soms zelfs zonder dat je het door hebt.
    Alles in het lichaam gaat in gevecht.
    Op verschillende dingen komt er heel veel weerstand.

    De uitwerking is uiteindelijk dat je het uitstelt!

    Terwijl diep in jouw hart weet je dat het heel graag wil.
    Je wilt graag naar de overkant.
    Omdat je ergens ook ziet waar je heen wilt bewegen.
    Het enige wat nog in de weg zit is die angst.

    Die angst om zichtbaar te zijn.
    De angst om jezelf kwijt te raken.
    De angst om uit balans te raken.
    De angst om dingen kwijt te raken.


    Wat gebeurt er?

    De focus gaat naar die hindernis.
    De hindernis van angst.
    Je ziet niet meer wat er voor jou is weggelegd.
    Alle mogelijkheden die op jouw pad kunnen komen.

    Dan heb je over die hindernis van angst te gaan.
    Die angst die jou klein wil houden.
    De angst die jou tegenhoudt om diegene te zijn die je graag wilt zijn.
    De angst die jou tegenhoudt om dat te doen wat je graag zou willen doen.

    De weg er over heen is door rustig te ademhalen
    Je juist te richten op waar je heen wilt.
    Stap voor stap daarheen te bewegen.

    Als je focust op waar je heen wilt, dan zie je de angst ook niet meer!

    Juist dan zie je dat de ander mee gaat bewegen.
    In dit geval ook het paard die vol vertrouwen over de hindernis heen durft te gaan. Ja ook paarden kunnen angst ervaren voor een hindernis.

  • Alleen tussen de paarden.

    Er zijn dagen dat ik mezelf heerlijk terug trek.
    Het liefst ben ik dan alleen tussen de paarden.
    Helemaal niemand om mij heen.
    Alleen met hun samen.

    Waarom?

    Omdat ik dan alles om mij heen even kan vergeten.
    Vooral kan opladen en ontladen.
    Echt verbinding met hun kan maken.
    Vooral even niet bezig wat een ander ervan vindt of hoe het zou moeten.

    Een soort lonesome rider!

    Lange tijd ging het iedere keer door mijn hoofd.
    Vooral de gedachten dat het niet goed zou zijn.
    Want je hebt je ook te verbinden met andere mensen.
    Je hebt je te verbinden met de wereld om jou heen.

    Alleen op pad met 2 paarden is toch heel gevaarlijk.

    Doordat ik daar aan dacht verloor ik de verbinding met mijn paarden en met mezelf.
    Ik was vooral in mijn hoofd bezig.
    Ik was bezig met wat anderen er van vonden.
    Waardoor ik steeds verder van mezelf en mijn gevoel af ging staan.

    Het allerbelangrijkste wat ik wil in het leven!

    Dan gebeuren er verschillende dingen in jouw leven.
    Waardoor je wordt gewaarschuwd om daar meer bij terug te komen en stil te gaan staan. Om juist terug te trekken en te gaan luisteren.
    Een vraag kwam vooral naar voren:

    Heb ik dat te doen wat ander wil of juist mijn hart te volgen?

    Zo was ik bij de fysiotherapeut.
    Mijn lichaam wilde heel veel laten weten.
    Ik had daar echt naar te gaan luisteren, vooral na de val van mijn paard.
    De pijn zat vooral rond mijn hoofd en nek.
    De fysio pakte mijn teen vast en daar was het antwoord.

    Het antwoord die ik al een tijd zocht.

    Als mens ben ik een gever.
    Als mens wil ik graag anderen helpen.
    Als mens wil ik liefdevol naar anderen zijn
    .
    Als mens en als coach wil ik ook gezien worden.

    Daar zit het juist in.
    Als je heel gevoelig bent dan heb je juist jouw eigen grenzen aan te geven.
    Te luisteren naar wat jouw lichaam aangeeft en naar wat jij nodig hebt.
    Daarin ook voor jezelf op te komen.

    Vooral nu de wereld soms zo angstig en gestresst is.
    Mensen die de weg kwijt zijn.
    Mensen die goedbedoelde adviezen willen geven.

    Is het dan verkeerd om jezelf dan af en toe terug te trekken?

    Als ik naar mezelf kijk:
    Ik ben een leuker mens als ik mezelf terug trek tussen de paarden.
    Ik ben gezelliger als ik kan ontladen en opladen.
    Ik kan liefdevoller zijn als ik op mezelf ben, samen met de paarden.

    Daarnaast laten de paarden mij zien en voelen wat er speelt.
    Dat kan alleen als je er voor open staat.
    Daarvoor heb je dingen aan te kijken en sommige dingen los te laten.
    Vooral het jezelf aanpassen aan de ander en de wereld.
    Angst te overwinnen.
    In plaats van jouw eigen hart te volgen.

    Hieronder deel ik de eerste vlog die ik sinds een tijd weer had opgenomen.

    Kijk vooral mee wat de paarden op de achtergrond doen. 😉

  • Het effect van angst

    Daar sta je dan met een jong paard in handen.
    Je ziet dat het paard angstig is.

    Dat zie je door alle signalen die het paard laat zien.
    Zoals:
    Ingehouden ademhaling.
    Spierspanning over het hele lichaam.
    Hoofd heel hoog houden.
    De blik in de ogen.

    Om het jonge paard te helpen wil je graag iets doen.

    Vaak denk je dan aan van alles en nog wat.
    Maar het eerste wat je voor zo’n jong paard kan doen, dat is bij jezelf stil te staan.
    Bij hoe jij je voelt en wat er door jou heen gaat.

    Wat je als mens vaak vergeet is:
    Als je zelf niet weet wat je moet doen, dan weet het paard het ook niet.
    En dan gaat het paard op zoek en wordt angstig.


    Oudere paarden zullen het vaak minder laten zien.
    Omdat zij namelijk het herkennen en weten wat ze voor de persoon die bij het paard staat kan doen.
    Ook zij kunnen er nog wel mee te maken hebben.
    Je kent ook wel de opmerking: Normaal doet hij/zij dat nooit!

    Een jong paard is nog heel puur.
    Een jong paard reageert gelijk op wat er zich af speelt.
    Ben je gestresst, dan zal het paard ook stress ervaren.
    Ben je angstig, dan zal het paard ook angst ervaren.

    Bij een mens werkt dat ook zo!

    Als kind wordt je angstig, als een volwassen om het kind ook angstig is.
    Als kind raak je gestresst, als een volwassen om het kind heen stress heeft.
    Terwijl het kind niet begrijpt wat het voelt, alleen dat het zich niet prettig voelt.
    Het kind raakt dan ook de weg kwijt en gaat dan op zoek.
    Dan zal het kind op 3 verschillende manieren kunnen reageren.

    Dit is precies zal een jong paard reageert als het iets voelt wat het niet kent. Hetzelfde wat een mens doet.

    1. Vluchten.
    Het gevoel wat het ervaart is niet prettig, maakt het angstig en daar wil het paard/ kind of persoon zo ver mogelijk van vandaan gaan.

    2. Bevriezen.
    Helemaal stil gaan staan en afwezig zijn. Dit kan ook in de vorm van verstoppen zijn. Als je er niet bent, dan is dat gevoel er ook niet.

    3. Vechten.
    Als de eerste 2 dingen niet werken, dan ga je er mee in gevecht.
    Het paard/ kind of persoon gaat dan kijken of datgene wat angst/ stress veroorzaakt weggehaald kan worden. Dit gebeurt juist daarmee het gevecht aan te gaan. Ze geven dan niet gauw op.

    Als dit allemaal niet werkt, dan is slechts nog een keuze over en dat is volledige overgave!

    Dat laatste is vaak heel eng. Omdat het onbekend gebied is.
    Juist daar zit de grootste groei in!

    Om dat te bereiken denk je vaak dat je heel veel moet doen.

    Het enige wat er nodig is, Is er gewoon te zijn!
    Dat bereik je door rustig adem te halen en te kijken naar de ander.
    Te benoemen wat er speelt en wat diegene kan ervaren.
    Diegene te laten voelen dat je de ander echt ziet voor wie die werkelijk is.
    Vooral ook de ander aan te moedigen.
    Dan ontstaat er wederzijds respect en vertrouwen.

    Ervaar jij angst? Haal adem, zucht een paar keer diep en moedig jezelf aan.
    Trouwens maak ook gewoon plezier en lach om de kleinste dingen.

    Hopelijk helpt deze foto erbij! 😉






  • Een paard is eerlijk

    Het is stil om je heen.
    De telefoon staat uit.
    Er is niemand om jou heen.
    Behalve een paard.

    Een paard die open staat voor jouw verhaal.
    Een paard die reageert op wat jij te vertellen heeft.
    Een paard die geen oordeel heeft, heel eerlijk is.
    Een paard die jouw spanningen voelt.

    Vooral een paard die heel eerlijk is, ook al wil je dat soms even niet.

    Als je het namelijk toe laat wat het paard te vertellen heeft,
    Dan raak je een dieper stuk in jezelf.

    Een stuk die je al lange tijd niet hebt aangeraakt of naar gekeken hebt.
    Een stuk wat oprecht aandacht vraagt zodat je verder kan.

    Het liefst ga je in gevecht, stop je jouw hoofd in het zand.
    Als het er niet is, dan hoef je er ook niks mee.
    Want het is ook heel eng om er naar te kijken.
    Om daarin te bewegen.

    Want wat gebeurt er als je ineens dat stuk gaat aankijken.
    Wat komt er dan nog meer naar boven?
    Ben je dan wel sterk genoeg?
    Kan je dan blijven functioneren als daarvoor?

    Daar is het ineens weer:
    Dit keer ben jij niet diegene die boos is, of frustraties heeft.
    Dit keer is het paard die duidelijk aan geeft dat er wat is.
    Als je er niks mee doet, dat je dan weer in een spiraal gaat terecht komen.
    Dat je een punt gaat bereiken dat je niet meer op het paard durft te gaan zitten of úberhaupt niks meer durft met het paard.

    Dan heb je 2 keuzes:
    1. Je kan doorgaan en jouw hoofd in het zand blijven steken.
    Waarvan je stiekem wel weet wat de uitkomst gaat zijn. Dat is niet echt een fijn vooruitzicht.
    2. Je kan het onder ogen zien wat er is. Dat doe je door rust te pakken en te gaan voelen wat er echt speelt. Vooral ook kijken wat er echt speelt.

    Dat laatste is ontzettend spannend.
    Je gaat namelijk jezelf op een gebied bewegen wat je nog niet kent.
    Je gaat dingen doen die je voor het eerst gaat ervaren.
    Het allerbelangrijkste je gaat voelen wat je zo lang hebt weggestopt!

    Ja ook ik vindt het soms heel spannend als er weer iets naar voren komt!
    De drive die ik heb is dat ik van mijn paarden wil genieten.
    Dat kan niet als er iets tussen staat!

    Wat ik van mijn paarden verlang, heb ik ook van mezelf te verlangen.

    Fotograaf Arnoud Kinderman
  • Zij was……zij is

    Zoveel dingen waren er gezegd.

    Zij was te gevoelig.
    Zij was te klein.
    Zij was sociaal niet vaardig genoeg.
    Zij was niet knap genoeg.
    Zij was niet intelligent genoeg.
    Zij was niet standvastig.
    Zij was niet gezien.
    Zij was diegene die niet de opleiding zou halen.

    Tot het punt dat ze geen uitweg meer zag!
    Tot het punt dat ze klaar was met het gevecht!
    Tot het punt dat ze het gevoel had niks meer waard was!
    Tot het punt dat ze vol angst zat!
    Tot het punt dat ze eenzaam was.
    Tot het punt dat ze het idee had dat niemand meer op haar stond te wachten.

    Zelfdoding was iets waar ze aan dacht!

    Het was tijd om op te gaan staan!
    Een verandering te brengen en anders in het leven te gaan staan.

    Van zij was, naar zij is!

    Naar diegene die ze nu wil zijn.
    Echt te gaan leven!
    Daarvoor was het eigen verantwoordelijkheid te nemen!
    Leiding te nemen, juist als het eng was.

    Ook al ben je klein je kan grootse dingen doen!
    Ook al ben je gevoelig, je kan daarmee wat voor anderen betekenen.
    Ook al ben je niet altijd sociaal, je kan voor een persoon heel veel betekenen.
    Ook al ben je niet knap, het gaat om wat je uitstraalt!!


    Om zij is te zijn, heb je los te laten wie zij was!
    Heb je los te laten wat anderen van jou vinden.
    Heb je jouw hart te gaan volgen, ondanks alles.
    Zelfs wat dierbaren tegen jou zeggen.
    Zelfs als je dingen en mensen om jou heen verliest.

    Het heeft mij veel gekost om te zijn wie ik in werkelijkheid ben!
    Het heeft mij veel gekost om echt te voelen waar het leven om gaat!
    De paarden hebben altijd aan mijn zijde gestaan.
    Ook toen ik aan de andere kant van de wereld was, waren zijn in mijn hart en bij mij!

    Juist dat houdt mij niet tegen om een inspiratiebron te zijn!

    Om jou te inspireren om te kijken naar wie je bent!
    Om los te laten wie je was.
    Vooral de leiding te nemen over jouw leven!!
    Niet meer vol met angst, vol met lef!

    Heb het lef om jezelf te zijn!

  • Voorkomen van depressie

    Zowel mensen als paarden kunnen een depressie hebben.

    In de donkere dagen is dat vaker een feit dan midden in de zomer.
    Er is dan minder licht en minder beweging.
    Vooral hoogsensitieve mensen en paarden is het dan meer een uitdaging.

    Een depressie kun je voorkomen en je kan er uit komen.

    Hoe je dat doet? Dat kan je zien in de volgende vlog!

  • Fijne kerstdagen!!

    Speciaal voor de kerst!

    Een diepe zucht.
    Een twijfelachtige blik.
    Nieuwsgierig kijken.

    Ergens ook wel spannend.
    Want wat gaan we weer doen baas.

    Dit is leuk!!

    Weet je het zeker baas? Ja, dat weet ik zeker.
    Waarvoor zijn die lampjes en die muts? Voor de kerst sfeer.
    Wat gaan we dan doen? Kerst foto shoot.

    Je mag wel eerst even kijken wat je op krijgt!

    Heel zachtjes gaan ze om de beurt snuffelen.
    Met hun neus voelen ze wat het is.

    Jullie kunnen dit!!!

    Weet je het zeker? Vertrouw mij maar, dat kunnen jullie!!
    De muts werd met beleid opgezet, de lampjes omgedaan.
    De slingers opgehangen.

    Nu nog de oren naar voren.

    Wat wil je dat we doen? Zo goed?
    Zijn die slingers lekker? NEE. Ja maar.

    Best een kunst zo’n mooie foto maken met de paarden!
    We hebben het er voor over!!

    Hierbij namens mij, Vjenta en Giggy van GIV3 paardencoaching een hele fijne kerstdagen!

    Dames ik ben trots op jullie!


    Arnoud Kinderman, dankjewel voor de foto’s!



  • Een oplossing

    Al van af kleins af aan is het ons geleerd om een oplossing te krijgen voor een probleem die je hebt.

    Als je telefoon stuk is dan koop je gewoon een nieuwe.
    Als je iets te eten wil dan haal je het.
    Als een paard niet doet wat je wil, dan schaf je een nieuw bit aan.

    Wanneer je niet gelijk resultaat ziet, dan voelt het alsof je de weg kwijt bent.

    Dat is een gevoel wat heel onprettig is.
    Iets wat je niet kent en dat doet gewoon letterlijk pijn.

    Het kan gelijkertijd ook heel veel oproepen.
    Veel oud verdriet, boosheid en pijn.
    Zelfs fysieke pijn.

    Wat doen je dan vaak als je niet gelijk een oplossing hebt?

    Je gaat dan op zoek buiten jezelf, totdat je het wel vindt.
    Je reageert jezelf af op de mensen om jou heen, die heel dichtbij staan.
    Dat kan zelfs ook zijn richting een paard.

    In die boosheid en verdriet kun je veel vragen hebben:
    Waarom doe je niet wat ik van je vraag?
    Waarom luister je niet naar mij?
    Hoe kan het toch dat een ander het wel lukt en mij niet?
    Is het voor mij wel weggelegd?

    Dan sta je ineens te huilen.
    Tranen die over jouw wangen heen rollen.
    De boosheid die plaats maakt voor het verlangen naar verbinding.

    Het liefst wil je bij de ander zijn.
    Zonder ook maar iets te zeggen.
    Gewoon tegen iemand aanleunen.
    Vast gehouden worden.

    Er is niet een oplossing, het is een proces!

    Dat zie ik regelmatig tijdens de paardencoaching.
    Pas als de persoon zich echt gaat uitspreken.
    Deelt wat er is en het hart opent.
    Dan kan er een verandering plaats vinden.

    Met paarden werken en trainen is ook een proces.
    Zij kunnen ook dingen niet in een keer.
    Ook zij hebben het nodig om stap voor stap vertrouwen op te bouwen.
    Zodat zij hun hart kunnen openen en zichzelf laten zien.

    Dan pas kan de ander dichterbij komen.
    Ontstaat er een moment van oprecht samen zijn.

    Soms is dat heel hard werken, zonder dat je dat door hebt.

    Gemakkelijk is dat niet!!

    Je hebt patronen te doorbreken die heel hardnekkig zijn.
    Hindernissen over heen te gaan.
    Daarnaast is het geloven in iets wat je niet ziet en wat ongrijpbaar is.
    Dat is vooral heel eng en vraagt vertrouwen.

    Het is volledig controle los laten.
    Jezelf niet meer tegen houden en ergens echt voor te gaan.

    Een van de moeilijkste dingen die je als mens kan doen!

  • Paarden zijn net mensen

    Het is misschien een rare vergelijking.
    Paarden zijn net mensen.

    Er zijn 3 verschillen te noemen.

    Paarden leven dicht bij de natuur.
    Zijn rond de 600 kilo.
    Ze communiceren voornamelijk via non-verbale communicatie.

    Op andere gebieden zijn ze net zoals mensen!

    Paarden kunnen net zoals mensen bang zijn.
    Daar reageren ze op door te bevriezen, weg te rennen of door te gaan vechten.

    Paarden kunnen ook hoogsensitief zijn.
    Ze kunnen namelijk via hun zintuigen veel waarnemen.
    Waaronder de kleinste veranderingen die er plaats vinden.
    Ze voelen ook heel sterk hoe de ander is. Of diegene gewond is en hulp nodig heeft.

    Paarden kunnen net zoals mensen te maken hebben met een burn-out of depressie.
    Dat ze nergens zin in hebben. Niet bereikbaar zijn.
    Soms zelfs onvoorspelbaar zijn.
    Het ene moment blij en het andere moment kunnen ze down zijn.
    Laten ze hun hoofd hangen, gaan ze liggen en willen ze niet opstaan.

    Paarden houden van gewoonte, net zoals mensen.
    Rond een bepaalde tijd geven ze aan dat het etenstijd is.
    Dat het tijd is om naar buiten te gaan.
    Dat er een bepaalde structuur is in wat je doet.

    Paarden houden van echte verbinding.
    Paarden kunnen echt boos worden of duidelijk reageren als iemand geen verbinding met hun maakt. Juist bezig is met hun eigen stuk.
    Door bijvoorbeeld snel te poetsen en op te zadelen.

    Paarden leren ook stap voor stap.
    Een paard kan je heel veel leren. Alleen heb je dat stap voor stap te doen.
    Want anders raken ze de weg kwijt en weten ze niet goed wat ze moeten doen.
    Dat kan je dan ook echt aan hun merken.

    Bij de paarden is er altijd 1 leider.
    Paarden in een kudde hebben een leider en de rest beweegt daar tussen.
    De leider bepaalt wie waar heen beweegt en wat je gaat doen.
    Als mens heb je de leiding te nemen over jou eigen leven, anders beweeg je ook met de rest mee.
    Doe je dat wat anderen van jou verwachten, in plaats van wat je zelf zou willen.

    Zo zijn er nog zoveel voorbeelden te noemen waarin paarden en mensen op elkaar lijken.
    Door te zien wat er bij een paard gebeurt in bepaalde situaties, kan je er voor jezelf ook echt lessen uit halen!

    Want hoe mooi is het als je samen met een paard mag groeien en inzicht mag krijgen in jezelf!

  • Leun maar op mij.

    Zo vaak dingen alleen doen.
    Zo vaak alleen vechten.
    Zo vaak sterk blijven.

    Je mag vooral niet laten zien wat er is.
    Je mag vooral niet laten merken wat je voelt.
    Je mag vooral niet zijn wie je bent.

    Eerlijk gezegd wil je iemand hebben om op te leunen.

    Iemand die je precies begrijpt.
    Die begrijpt wat je mee maakt.
    Die begrijpt hoe je jezelf staande kan houden in deze wereld.

    Zonder dat je er veel woorden aan hoeft te geven.
    Zonder dat je jouw gevoel hoeft uit te leggen.

    Dat je jezelf kan zijn zonder aan plaatje te voldoen.

    In een wereld vol vrijheid.
    In een wereld waar er geen verwachtingen zijn.
    In een wereld waar het echt gaat om verbinding en het zijn.

    Hoe je ook jouw best doet, niks werkt.

    Daar sta je dan weer alleen in de wereld die zoveel vraagt.
    In een wereld die zoveel verlangt.
    Diep in jezelf weet je dat je hebt te geloven.

    Het hart zegt het een en het hoofd stuurt je de andere kant op.
    Het enige wat je wil is iemand om op te leunen.
    Iemand die je helpt om inzicht te krijgen in wat echt belangrijk is.

    Vooral begrijpt waarom de dingen zo zijn gelopen zoals ze zijn gelopen.
    Dat dingen nog niet zo hebben mogen zijn.
    Dat de weg ergens anders naar toe leidt dan wat je zelf voor ogen hebt.

    Vooral als je nog niet kan zien waar het heen leidt!

    De enige die je begrijpt is iemand die geen woorden gebruikt.
    Die niet terug praat, er wel voor jou is!
    Waarbij je boos en verdrietig mag zijn zonder oordeel.
    Je oprecht adem kan halen, zonder dat er iemand is die iets op jou aan te merken heeft of van jou verlangt.

    Die de lange reis met jou samen heeft gemaakt.
    Samen door de angsten heen is gegaan.
    Door de ups en downs.
    Om vandaar uit samen in vrijheid te kunnen zijn.

    Niet de persoon te zijn met een verleden.
    Niet de persoon te zijn met een burn-out of een depressie.
    Niet de persoon die zich altijd aan past.
    Niet de persoon die niet goed genoeg is.

    Juist de persoon die de wereld wil laten zien hoe bijzonder het is.
    Als het hart open gaat en de ogen geopend zijn.
    En jezelf durft te zijn!

    Ook die persoon heeft het nodig om soms op iemand te kunnen leunen!

    Het paard zegt:
    Leun maar op mij.
    Ik zal jou dragen.
    Ik zal jou helpen.
    Met alle uitdagingen en alle dingen die op jouw pad komen.
    Want ik ben bij jou gekomen om jou te leiden.
    Te leiden waar je heen hebt te gaan.

    Op een weg die je niet van tevoren kan zien.
    Op een weg waar je echt hebt te geloven in mogelijkheden.

    Op een weg waar alle vrijheid is.
    Blijf geloven. Heb vertrouwen.

    Blijf doorgaan waar je mee bezig bent!
    Ook als anderen er een mening over hebben en jou tegen willen houden.
    Ook als de wereld je niet zal begrijpen!
    Je bent niet alleen.

    Alles heeft een reden! Ook als je het nog niet kan zien!

Website design door: The Imagineering Suite © 2021